مجلس و مصوب ۱۳۸۷/۴/۱ مجمع تشخیص مصلحت نظام است

مجلس و مصوب ۱۳۸۷/۴/۱ مجمع تشخیص مصلحت نظام است. توجه به اهلیت قانونی خواهان برای اقامه دعوا در بند ۳ ماده ۸۴ ق.آ.د.م پیش بینی شده است و از آن به عنوان دارا بودن اهلیت قانونی برای اقامه دعوا یاد شده است. ضمانت اجرای نداشتن اهلیت قانونی برای اقامه دعوا از سوی خواهان، صدور قرار رد دعوا است که در ماده ۸۹ آن قانون نگاشته شده است. ولی چنانچه خواهان دعوای خویش را علیه خوانده ای اقامه کند که خوانده مزبور اهلیت نداشته باشد، خوانده میتواند از پاسخ در ماهیت دعوا امتناع نماید ماده ۸۶ ق.آ.د. م) در چنین موردی دعوای خواهان رد نمی شود. چون اصولاً باید دعوا به طرفیت خوانده ای مطرح شود که دعوای مزبور متوجه او است و حق را فقط می توان از او استیفاء نمود. ضمانت اجرای چنین وضعیتی آن است که کند و امتناع چنین خوانده ای از دادن پاسخ به دعوای خواهان محکومیت او را به دنبال نخواهد داشت و به چنین خوانده ای اجازه داده می شود که از حیث شکلی، ایراد بگیرد. چون ایرادات شکلی اصولاً حقی را از او ضایع نخواهد کرد. از جمله این که اعلام بدهد. از جمله می تواند ایراد صلاحیت بگیرد و سایر مواردی را که در ماده ۸۴ ق.آ.د.م آمده است، مطرح سازد. نکته مهم آن است اهلیت خواهان در اقامه دعوا به تناسب نوع آن از حیث مالی و غیر مالی متفاوت میگردد و همان طور که در بالا نیز به این مطلب اشاره شد، سن قانونی برای دعاوی مالی داشتن دست کم هجده سال خورشیدی است و در دعاوی غیر مالی، حسب مورد متفاوت می گردد؛ اصولاً در دعاوی غیر مالی، همین اندازه که خواهان به سن بلوغ رسیده باشد، اهلیت اقامه دعوا دارد مگر این که دعوای خواهان ناظر به ازدواج باشد که در این صورت بر اساس ماده ۱۰۴۱ اصلاحی قانون مدنی برای پسر داشتن ۱۳ سال تمام شمسی و برای پسر داشتن ۱۵ سال تمام شمسی لازم است.