محاربه: امنیت در سایه‌ی اجرای حدود الهی

خدای متعال بعد از بیان داستان برادرکشى فرزندان آدم و تشریع حکم قتل برای بنی‌ اسرائیل ، حد شرعى مفسد ان و دزدان را نیز بر اساس ارتباطی که بین آن‌هاست، مطرح می‌کند. هدف از تشریع دین اسلام، اجراى عدالت و برابر بودن همه ‌ی مردم از حیث انسانیت (سیاه و سفید، عرب و عجم ، فقیر و غنی و...) و راحتی جامعه ‌ی بشری است که با اجراى کامل حدود الهی ، اموال، ناموس و جان مردم از هر خطری محفوظ می‌ ماند؛ حتی امنیت بیگانگان نیز در سایه‌ی همین احکام تأمین می‌شود. افراد جنایتکارى که امنیت و آرامش عمومى را سلب کنند و اموال و ناموس مردم را تهدید نمایند و مردم را در معرض خطر قتل و غارت خود قرار دهند، باید سخت مجازات شوند که قرآن در مجازات راهزنان می‌فرماید: «إِنَّما جَزاءُ الَّذِینَ یُحارِبُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ یَسْعَوْنَ فِی‌الْأَرْضِ فَساداً أَنْ‌یقَتَّلُوا أو...» «کیفر آن‌ها که با خدا و پیامبر به جنگ بر مى ‌خیزند و در روى زمین دست به فساد مى‌ زنند (و با تهدید به اسلحه به جان و مال و ناموس مردم حمله مى ‌برند)، این است که إعدام شوند، یا...» منبع: سوره مائده/آیه ۲۷- ۳۲ · سوره مائده/آیه ۳۳. طباطبایى، سیدمحمدحسین؛ المیزان فى تفسیر القرآن، قم، جامعه ‌ى مدرسین حوزۀ علمیه قم، ‌۱۴۱۷ق‌، چاپ پنجم‌، ج‌۵، ص۳۲۶ · تحقیق محمدباقر بهبودى، تهران، کتابفروشى لطفى، ‌ ‌۱۴۰۴ق‌، چاپ اول، ج‌۵، ص۵ · سوره مائده/آیه ۳۳