محاربه: محاربین و سعی در فساد

خدا ی متعال بعد از ذکر محاربه با خدا و رسول خدا می‌فرماید: «...وَ یسْعَوْنَ فِی‌الْأَرْضِ فَساداً» «...و در روى زمین دست به فساد مى ‌زنند و(و با تهدید به اسلحه به جان و مال و ناموس مردم حمله مى ‌برند)» این جمله به ما می ‌فهماند که منظور از محاربه با خدا و رسول ، إفساد در زمین از راه اخلال به امنیت عمومى و راهزنى است، نه مطلق محاربه با مسلمانان؛ چون رسول خدا (صلی الله علیه و آله) با اقوامى که از کفار با مسلمانان محاربه کردند، بعد از آنکه بر آنان پیروز شد و آن کفار را سر جاى خود نشانید، با آنان معامله محارب نکرد، یعنى آنان را محکوم به قتل ، دار زدن، مثله و یا نفی بلد نفرمود و این خود دلیل بر آن است که منظور از جمله‌ی مورد بحث، مطلق محاربه (هر نوع جنگی) با مسلمین نیست؛ علاوه بر این، استثنایى که در آیه‌ ی بعدى آمده، خود قرینه است که مراد از محاربه، همان به فساد کشیدن زمین با راهزنی و اسلحه کشیدن و ناامن کردن راههاست. منبع: سوره مائده/آیه ۳۳ · «إِلاَّ الَّذِینَ تابُوا مِنْ قبْلِ أَنْ تَقْدِرُوا عَلَیهِمْ» مگر آنها که پیش از دست یافتن شما بر آنان، توبه کنند پس بدانید (خدا توبه‌ی آنها را مى ‌پذیرد)‌. سوره مائده/آیه ۳۴ · المیزان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۳۲۶