مزارعه

مُزارَعَه یا مخابره ، در اصطلاح حقوقی و فقهی به عقدی گفته می‌شود که بر اساس آن، مالک یا دارنده منافع زمین ، زمینی را برای مدت معین به دیگری واگذار می‌کند تا در آن زمین زراعت انجام دهد و پس از برداشت محصول، حاصل به نسبت توافق شده میان طرفین تقسیم می‌شود. در این عقد، مالک زمین را "مزارع" و کشاورز را "عامل" می‌نامند. مزارعه از عقود لازم است، بدین‌معنا که هیچ یک از طرفین بدون رضایت طرف دیگر نمی‌تواند قرارداد را فسخ کند مگر با اعمال خیارات قانونی. مزارعه عنوان بابی مستقل در فقه است که از احکام آن به تفصیل در این باب سخن گفته‌اند.