مصائب امام‌زادگان: گوشه‌ای از مصائب امامزادگان

و اینک گوشه‌ای از مصائب این اختران فروزان در دوران خلفای عباسی را به استناد روایات خدمت شما خوانندگان عزیز تقدیم می‌نماییم. روزی از نیشابور به قصد ملاقات او به طوس رفتم، هنگام ظهر به منزلش وارد شدم اتفاقاً ماه رمضان بود، سفره غذا آوردند، دیدم او نیز با من در صرف طعام شرکت نموده، من گفتم: مگر نه اینکه ماه رمضان است؟ گفت: آری.گفتم: لابد شما بیمارید؟ گفت: خیر، هیچ عذری ندارم، این را گفت و اشک از دیدگانش سرازیر شد. پس از صرف طعام سبب گریه اش را پرسیدم، وی گفت: اوقاتی که‌ هارون در طوس بود، شبی دیر وقت کسی را به دنبال من فرستاد، من رفتم، دیدم خلیفه شمعی روشن در برابر خود نهاده و شمشیری برهنه در کنارش م. ب. و غلامی روبرویش ایستاده، چون مرا دید سر برداشت و گفت: تو تا چه حد در اطاعت ازفرمان امیرالمؤمنین آماده‌ای؟ گفتم: جان و مالم را در طاعت او نثار می‌کنم. وی مقداری به فکر فرو رفت و گفت: می‌خواهی به خانه بازگرد. من به خانه رفتم، هنوز لحظاتی از استراحتم نگذشته بود که باز پیک خلیفه آمد و مرا خواست، چون رفتم خلیفه گفت: تا چه حد تسلیم اوامر ما هستی، گفتم: جان، مال و فرزندان، همه را در راه خلیفه فدا می‌کنم، وی تبسمی نمود و گفت: خواستی به خانه ات برگرد. به خانه برگشتم، مجدداً پیک خلیفه به دنبال من آمد، چون رفتم رو به من کرد و گفت: بگو تا چه حد در اجرای اوامر خلیفه آماده‌ای؟ گفتم: به جان، مال، فرزندم و دینم فرمان خلیفه را اجرا می‌کنم. این‌بار، آنچنان از پاسخ من شادمان گشت که خندید و به من گفت: این شمشیر را بردار و آنچه را که این غلام به تو گوید اطاعت کن. غلام شمشیر را برداشت و به من داد و مرا به درب اتاقی دربسته برد، چون در را باز کرد، در وسط اتاق چاهی بود و سه اتاق دیگر نیز به این اتاق راه داشتند، درب یکی از آن اتاقها را باز کرد بیست مرد را در آن جا دیدم که کتفهایشان بسته بود و برخی جوان و برخی پیر بودند و معلوم شد همه از فرزندان علی (علیه‌السّلام) و فاطمه (علیهاالسّلام) می‌باشند. غلام به من گفت: خلیفه امر کرده همه این‌ها را سر ببری! پس غلام، یک یک آنها را بیرون آورده و من با شمشیر گردن آنها را می‌زدم و غلام جسد آنها را به چاه می‌انداخت. سپس درب اتاق دوم را باز کرد، در آن اتاق نیز بیست نفر بودند به همان کیفیت آنها را نیز سر بریدم و معلوم شد آن‌ها نیز از اولاد علی (علیه‌السّلام) و فاطمه (علیهاالسّلام) بودند؛ پس از آن، درب اتاق سوم را باز کرد، آنجا نیز بیست تن بودند، نوزده نفرشان را کشتم و چون خواستم نفر بیستم را نیز، که پیر مردی بود، گردن بزنم به من گفت: وای بر تو‌ ای بدبخت! چون روز قیامت جدم را ملاقات کنی و به تو گوید: به چه جرمی اولاد و فرزندانم را کشتی، چه پاسخ خواهی داد؟ در این هنگام تازه به خود آمدم و دستم لرزید و رعشه بر تمام‌اندامم مستولی شد؛ غلام چون مرا چنین دید نگاه به من کرد و نهیبم داد. من او را نیز کشتم و غلام جسدش را به چاه افکند. ‌ای عبیدالله، برای من که چنین عملی را مرتکب شده‌ام، نماز و روزه چه سودی خواهد داد؛ یقین دارم به آتش دوزخ ، جاوید خواهم بود! پس از آن حجاج آمد، او شیعیان را می‌کشت، و به اتهام شیعه بودن، زندانی و شکنجه می‌کرد. آن قدر وضع شیعه و دوستداران اهل بیت (علیهم‌السّلام) خطرناک بود که اگر به کسی می‌گفتند، تو کافر هستی، بیشتر دوست می‌داشت تا بگویند شیعه علی (علیه‌السّلام) هستی.» آری، خلفاء بنی عباس به نام سلسله جلیله علویین و مبارزات پیروان از جان گذشته آنان اوج گرفتند، ولی پس از تثبیت مقام خود به آل علی (علیه‌السّلام) بی اعتنایی نموده و قساوت قلب و ظلم خود را آشکار ساختند و در این دوره بود که آل علی (علیه‌السّلام) و اهل بیت رسول (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) به حقوق غصب شده خویش نرسیده، بلکه همواره در زجر و حبس و تبعید بسر برده و از ترس جان و ناموس خود، به طور ناشناس به سرزمین‌های دور دست و امن فراری و با پنهان کردن نسب خود زندگانی را با وحشت و ترس از عمال عباسیان، به سر می‌بردند. منبع: بحارالانوار، ج۴۸، ص۱۷۶ · شرح نهج البلاغه، طبع قدیم، ج۳، ص۱۵