دکترین
معلوم نیست که تأمین هزینه های درمان کلیه مصدومان حوادث و سوانح
معلوم نیست که تأمین هزینه های درمان کلیه مصدومان حوادث و سوانح رانندگی تا چه میزان یا تا کدام مرحله است؟ آیا تنها در ابتدای حادثه و اقدمات فوری و اولیه باید به درمان مجانی پرداخت یا اطلاق حکم تمام مراحل درمانی بعدی را هم در بر میگیرد. همچنین اگر هزینه درمان متضمن مبالغ بسیار بالایی، حتی در اولین مرحله درمان باشد آیا مشمول ماده ۳۰ و جزء تعهدات وزارت بهداشت خواهد بود؟
هر چند مقررات دیگری نیز در حمایت از مصدومان به طور کلی و حوادث رانندگی به طور خاص وجود دارد و نمیتوان به بهانه نداشتن هزینه درمان مصدوم را رها کرد اما از منظر حقوقی در پاسخ به این سوال باید چنین گفت که اگر ماده ۳۰ قانون مذکور، برگردان تعهد بیمه گر و انتقال این تعهد به وزارت بهداشت در عوض دریافت ده درصد حق بیمه شخص ثالث باشد، حداکثر تعهد این وزارتخانه معادل حداکثر تعهد بیمه گر در جبران هزینه درمان م. ب. اما اگر هدف ماده ۳۰ تکلیف مستقیم وزارت بهداشت باشد و تنها برای کمک مالی ده درصد از حق بیمه را به آن بخش پرداخت نمایند در این صورت کل هزینه های درمان و مراحل بعدی مراجعه مصدوم را نیز در بر میگیرد.
به نظر می رسد میتوان بین این دو رویکرد جمع نمود بدین صورت که هدف قانون بیمه اجباری ۱۳۹۵ تلفیقی از هر دو جهت است و با پرداخت حق بیمه به وزارت بهداشت تعهد بیمه گر را در جبران هزینه درمان صدمات کاهش میدهد مدلول قسمت اخیر بند الف ماده (۱) و ب. ت. ب. اینکه حکم ماده ۳۰ به صورت مطلق است و تعهد درمان را متوجه وزارت بهداشت نموده، حتی اگر هزینه درمان بیشتر از حدود تعهدات بیمه گر باشد نمیتوان از پذیرفتن مصدوم امتناع نمود. اما در مورد مراحل بعدی رجوع مصدوم و رفع فوریت درمان باید گفت هدف قوانین کمک به مصدومان است و عبارت فوری و بدون قید و شرط که در ماده ۳۰ آمده نشان می دهد که تنها آن بخش از اقدامات باید انجام شود که برای رفع مخاطرات جانی مصدوم و تسکین صدمات لازم است خواه متضمن هزینه ای کم یا زیاد باشد اما اگر فوریت درمان مرتفع شد.
تعهدی متوجه وزارت بهداشت نخواهد بود و از حکم قانون بیمه اجباری ۱۳۹۵ نمی توان چنین استنباط کرد که تا آخر درمان و در تمام مراحل مراجعه مصدوم باید به صورت رایگان درمان شود.
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
