مقدمه

مقدمه: انفساخ عقد، به انحلال قهری و خود به خودی عقد گفته می شود بدون اینکه اراده متعاقدین در چنین انحلالی مدخلیت داشته باشد، در غالب موارد انفساخ ناشی از گنجاندن شرط فاسخ در قرارداد است. باید توجه داشت که اگرچه شرط فاسخ در مرحله ایجاد، ریشه در عمل حقوقی و اراده طرفین دارد و از توافق طرفین قرارداد نشات می گیرد، لکن در اثرگذاری به نحو قهری و غیر ارادی عمل می نماید و موجب انحلال عقد می شود. به منظور تفاوت بین فسخ و انفساخ اجمالاً می توان گفت که اگر در مبایعه نامه چنین شرط شود؛ چنانچه چک در موعد مقرر پاس نشود بایع حق فسخ داشته باشد، چنین شرطی موجد حق فسخ و خواهان باید دادخواست تایید فسخ را مطرح نماید، اما اگر در قرارداد چنین ذکر بیع منفسخ می شود، چنین شرطی، اجمالاً شرط فاسخ خوانده می شود و در صورت تحقق آن، خواهان بایستی دادخواست تایید انفساخ را مطرح نماید. البته تشخیص شرط موجد حق فسخ و شرط فاسخ» همیشه آسان نیست، چراکه متعاقدین و همچنین مشاورین املاک از الفاظ حقوقی آگاهی چندانی نداشته و گهگاهی آنها را به جای یکدیگر به کار می برند، لیکن دادرس بایستی ب. ت. ب. نحوه انشای شراط به ماهیت آن پی ببرد، در رای زیر به چنین موضوعی پرداخته شده است و علیرغم به کار بردن کلمه فسخ در قرارداد، برداشت انفساخ شده است.