نامشخص
ممنوعیت ناقص سازی جنسی به مثابه خشونت علیه زنان، با تأکید بر معیارهای بین المللی و حقوق بشری
ممنوعیت ناقص سازی جنسی به مثابه خشونت علیه زنان، با تأکید بر معیارهای بین المللی و حقوق بشری
نویسندگان:
الهه اسلامی مهرداد رایجیان اصلی
منبع:
فقه و حقوق نوین سال 6 بهار 1404 شماره 22
حوزههای تخصصی:
حوزههای تخصصی حقوق فقه و حقوق
doi:
10.22034/jml.2025.2052398.1433
دریافت مقاله
تعداد دانلود :
۱۶۲
آرشیو
آرشیو شمارهها:
۲۴
سال ۱۴۰۴ (۴)
- فقه و حقوق نوین سال 6 زمستان 1404 شماره 25
- فقه و حقوق نوین سال 6 پاییز 1404 شماره 24
- فقه و حقوق نوین سال 6 تابستان 1404 شماره 23
- فقه و حقوق نوین سال 6 بهار 1404 شماره 22
سال ۱۴۰۳ (۴)
- فقه و حقوق نوین سال 5 زمستان 1403 شماره 21
- فقه و حقوق نوین سال 5 پاییز 1403 شماره 20
- فقه و حقوق نوین سال 5 تابستان 1403 شماره 19
- فقه و حقوق نوین سال 5 بهار 1403 شماره 18
سال ۱۴۰۲ (۴)
- فقه و حقوق نوین سال 4 زمستان 1402 ویژه نامه شماره 17
- فقه و حقوق نوین سال چهارم پاییز 1402 شماره 15
- فقه و حقوق نوین سال چهارم تابستان 1402 شماره 14
- فقه و حقوق نوین سال چهارم بهار 1402 شماره 13
سال ۱۴۰۱ (۴)
- فقه و حقوق نوین سال سوم زمستان 1401 شماره 12
- فقه و حقوق نوین سال سوم پاییز 1401 شماره 11
- فقه و حقوق نوین سال سوم تابستان 1401 شماره 10
- فقه و حقوق نوین سال سوم بهار 1401 شماره 9
سال ۱۴۰۰ (۴)
- فقه و حقوق نوین سال دوم زمستان 1400 شماره 8
- فقه و حقوق نوین سال دوم پاییز 1400 شماره 7
- فقه و حقوق نوین سال دوم تابستان 1400 شماره 6
- فقه و حقوق نوین سال دوم بهار 1400 شماره 5
سال ۱۳۹۹ (۴)
- فقه و حقوق نوین سال اول زمستان 1399 شماره 4
- فقه و حقوق نوین سال اول پاییز 1399 شماره 3
- فقه و حقوق نوین سال اول تابستان 1399 شماره 2
- فقه و حقوق نوین سال اول بهار 1399 شماره 1
چکیده
ناقص سازی جنسی زنان به مجموعه ای از اقدامات اشاره دارد که به آسیب رساندن یا حذف بخشی از دستگاه تناسلی زنان به دلایل غیرپزشکی و فرهنگی می پردازد. این اعمال به عنوان نوعی خشونت و تبعیض علیه زنان تلقی می شوند و جامعه بین المللی با استناد به اصول حقوق بشری، تلاش می کند تا این اقدامات را ممنوع و متوقف کند. ناقص سازی جنسی زنان باعث آسیب های جدی و غیرقابل جبرانی در ابعاد جسمی، جنسی، روانی و اجتماعی می شود و اثرات آن ممکن است تا پایان عمر باقی بماند. این پدیده به ویژه در قاره های آفریقا و آسیا شایع است و به یکی از موضوعات نگران کننده جامعه بین المللی تبدیل شده است.با این حال، تلاش های بین المللی در زمینه حقوق بشر، از جمله آگاه سازی و آموزش، توانسته اند تعدادی از زنان را از این سرنوشت نجات دهند. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی به بررسی مفهوم خشونت جنسی علیه زنان و ناقص سازی جنسی آنان بر اساس استانداردهای بین المللی و حقوق بشر می پردازد. همچنین نقش دولت ها و سازمان های بین المللی در ممنوعیت این پدیده را مورد بررسی قرار می دهد. نتیجه گیری مقاله نشان می دهد که ناقص سازی جنسی زنان نقض حقوق بنیادین بشر، از جمله حق سلامت، است و برای جلوگیری از این اقدامات نیاز به تلاش های جدی تری از سوی دولت ها، سازمان ها و نهادهای بین المللی وجود دارد. علاوه بر این، دولت ها باید توصیه های نهادهای حقوق بشری بین المللی را در این زمینه اجرایی کنند تا بتوانند به طور مؤثرتری با این پدیده مبارزه کنند و حقوق زنان را حفظ نمایند. افزایش همکاری های بین المللی و تقویت قوانین ملی نیز از جمله راهکارهای ضروری برای کاهش این اقدامات می باشند.
Prohibition of female genital mutilation as violence against women, in accordance with international and human rights standards
Female genital mutilation refers to a set of practices that damage or remove part of the female genitalia for non-medical and cultural reasons. These practices are considered a form of violence and discrimination against women, and the international community, citing human rights principles, is trying to prohibit and stop these practices. Female genital mutilation causes serious and irreparable harm in physical, sexual, psychological and social dimensions, and its effects may last a lifetime. This phenomenon is especially prevalent in the African and Asian continents and has become a matter of concern to the international community. However, international efforts in the field of human rights, including awareness-raising and education, have been able to save a number of women from this fate. This article examines the concept of sexual violence against women and their genital mutilation based on international standards and human rights using a descriptive-analytical method. It also examines the role of governments and international organizations in prohibiting this phenomenon. The conclusion of the article shows that female genital mutilation is a violation of fundamental human rights, including the right to health, and that more serious efforts are needed from governments, organizations, and international institutions to prevent these practices. In addition, governments should implement the recommendations of international human rights institutions in this regard in order to combat this phenomenon more effectively and protect women's rights. Increasing international cooperation and strengthening national laws are also essential solutions to reduce these practices.
تبلیغات
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
