۱۱.
۱ - فضیلت اول اما فضایل پدرم: به اتفاق تمام مسلمین اول مردی بود که دست بیعت به پیغمبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) داد و تا آخر عمر در زیر پرچم دین بود و از پیغمبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) حمایت میکرد، در حالی که تو و پدرت کافر بودید و از مرام بتپرستی و شرک ، حمایت مینمودید. ۱۱.
۲ - فضیلت دوم دیگر آن که چون پیغمبر اکرم (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) دید، دیگر امکان ماندن در مکه برایش فراهم نیست، شبانه از مکه به مدینه ، هجرت کرد و برای اینکه مشرکین را مشغول سازد، پدرم علی (علیهالسّلام) را در جای خود خوابانید و با فداکاریِ پدرم، پیغمبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) به سلامت جان خویش را از دست کفار نجات داد و اگر آن شب پدرم آن جاننثاری را ننموده بود، هرگز جان پیغمبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) حفظ نمیشد. ۱۱.
۳ - فضیلت سوم دیگر آن که در جنگ بدر ، پدرم اول کسی بود که قدم در میدان نبرد با کفّار نهاد و اول خونی که از کفّار به روی زمین ریخته شد به شمشیر پدرم علی (علیهالسّلام) بود و آن روز تو و پدرت در صف کفّار شرکت داشتید و به جنگ پیغمبر اکرم (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) و مسلمین آمده بودید. مردمی که غرق در زره پولادین میباشند و در شجاعت معروف هستند در میدان جنگ شرکت میکند، لذا نبرد با آنها اصلاً صلاح نیست و قطعاً کسی در نبرد بر ایشان فائق نخواهد آمد.» سخنان عمر، پیامبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) را برآشفت.
پس حضرت فرمود: «الاُعطَینَّ الرّآیَةَ غَدّاً رَجُلاً یحبُّ اللهَ وَ رَسُولَهُ و یُحِبُّه اللهُ و رُسولُهُ کَرّارٍ غَیرَ فَرّارٍ، لا یَرْجِعُ حَتّی یَفتَحَ اللهُ علی یَدَیهِ.» «همانا فردا پرچم را به دست کسی خواهم داد که خدا و رسول را دوست دارد و خدا و رسول نیز او را دوست دارند پیوسته حمله کند و عقب ننشیند و باز نگردد تا اینکه خداوند پیروزی را نصیب او نماید.» چون مردم اینگونه سخنان و فضائل را از پیغمبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) شنیدند، به امید اینکه شاید این خصال و فضائل درباره آنها باشد، شب را به بیداری به سر بردند و صبح به گرد خیمه پیغمبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) صف کشیدند تا اینکه ببینند چه کسی مشمول چنین فضائل و مناقبی خواهد گردید؛ تا اینکه چون آفتاب به نور خود دشت و صحرا را روشن نمود، ناگاه دیدند خورشید جمال حضرت خاتم النّبییّن (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) هم از افق خیمه طلوع کرد و به مردمی که در گرد خیمه صف بسته بودند توجهی نمود و فرمود: «چطور علی (علیهالسلام) ، پسر عم خود را در بین شما نمیبینم؟» عرض کردند: «او به چشم درد سختی مبتلا گردیده است.» فرمود: «بروید و دست او را بگرفته و به حضور من آورید.» چون او را حضور پیغمبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) آوردند، آب دهان به چشمان علی (علیهالسّلام) کشید و بالفور چشمهای پدرم علی (علیهالسّلام) شفا یافت و پیغمبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) او را روانه میدان کرد و طولی نکشید که لشگر کفار را شکست داد و منحدم نمود که از جمله فراریها خود تو، ای معاویه، بودی و چون حضور پیغمبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) مشرف شد و مژده فتح را داد، حضرت رسول (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) لبخندی زده و فرمودند: «اسلامی که پشتیبان او تو باشی همه وقت عزیز است.» چه غم دیوار امّت را که دارد چون تو پشتیبان چه باک از بیم موج آنرا که باشد نوح کشتیبان ۱۱.
۶ - فضیلت ششم دیگر آنکه در جنگ تبوک ، چون پیغمبر اکرم (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) مسبوق شد، از آنجا که جمعی از منافقین از شرکت در جنگ تخلف ورزیدند، به منظور اینکه چون مدینه خلوت شود، نسبت به حرم پیغمبر اکرم (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) اهانت نمایند و دست به خرابکاری بزنند، لذا پدرم علی (علیهالسّلام) از طرف پیغمبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) در مدینه جانشین حضرت شد. منافقین برای اینکه شاید بتوانند علی (علیهالسّلام) را از مدینه بیرون کنند تا مقصود خویش را عملی نمایند به او گفتند: «نمیدانیم که پیامبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) چه مدتی از تو به دل گرفته است که دیگر حاضر نیست، شما را با خود همراه سازد.
لیکن چون پدرم این موضوع را حضوراً به پیامبر اکرم (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) تذکر داد، آن جناب فرمودند: «یا علی! انتَ وصیّی و خلیفتی فی اهلی» «ای علی! تو وصی و جانشین پس از من هستی.» سپس رو به مردم مدینه کرد و فرمود: «ایُّها النّاس! مَنْ اَطاعَ عَلِیّاً فَقَد اطاعَنی وَ مَن اَحَبَّ عَلِیّاً فَقَد اَحَبَّنی». «ای مردم! هر که علی را اطاعت کند مرا اطاعت کرده و هر که علی را دوست بدارد مرا دوست داشته است.» ۱۱.
۷ - فضیلت هفتم دیگر آنکه تو خود در مرض الموت پیامبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) در بالین آن حضرت حاضر بودی که آن جناب شروع کرد به گریه کردن و اشک ریختن. چون پدرم سبب گریه او را پرسید، فرمود: «من میدانم که دلها از بغض و عداوت تو پر است و انتظار آن را میبرند که من از دنیا بروم و با تو شروع به دشمنی و ابراز مخالفت نمایند.» پدرم عرض کرد: «یا رسول الله! شما متاثّر نباشید. من هر چه در راه دین بر سرم آید، برای حفظ کیان اسلام ، صبر خواهم کرد.» ۱۱.
۸ - فضیلت هشتم دیگر آن که پیغمبر اکرم (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) درباره پدرم علی (علیهالسّلام) و اولاد او فرمودند: «اَِّنما مَثَلَ اَهلَ بیتی فیکُم کَسَفینةِ نوحٍ؛ و اتفاقاً اکثر حضار مجلس ما، آنجا حاضر بودند و این سخن را از پیغمبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) درباره شما شنیدند. بنابراین خانوادهای که مورد لعن پیغمبر اکرم (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) بودهاند با خانوادهای که مورد مدح و ستایش آن حضرت بودهاند، بلکه به منزله جان پیغمبر بودهاند مبارزه و مناظره نمیکنند. بنابراین تو فرزند کسی هستی که به اقرار خودش هفتاد سال بت پرستیده و من فرزند کسی هستم که حتی به اندازه یک چشم برهم زدن، کافر به خدا نبوده است. ۱۱.
۱۰ - رسوایی خاص معاویه دیگر آنکه چون پیغمبر اکرم (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) « خالد بن ولید » را فرستاد تا از طایفه « بنی خزیمه » زکات بگیرد و او به واسطه دشمنی که با آنها داشت، بسیاری از مردان و زنان و کودکان ایشان را بکشت. السّاعه غذا میخورد و شرفیاب میشود.» فرستاده چون این خبر را به پیامبر اکرم (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) رسانید، پیغمبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) برآشفت و فرمود: «زود به معاویه بگویید بیاید چرا که امر لازمی با او دارم.» باز فرستاده پیغمبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) نزد تو آمد ولی تو همچنان مشغول خوردن غذا بودی و باز اجابت دعوت پیغمبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) را ننمودی.
چون این عمل سه مرتبه بین تو و پیغمبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) تکرار شد و حضور آن جناب نیامدی، پیغمبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) درباره تو نفرین کرده و فرمود: «اللّهمّ لا تَشْبَعُ بَطْنَهُ» یعنی: خداوندا! هرگز شکم او را سیر مگردان.» و تو خود بارها در حضور اغلب این مردم که در مجلس حاضرند گفتهای: «من به نفرین پیامبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) مبتلا شدهام و لذا هر چه غذا میخورم سیر نمیشوم؛ حتی گاهی چانهام به درد میآید ولی با میل به غذا دارم.» «پس از نفرین پیامبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) پرخوری معاویه در لغت عرب ضربالمثل شد.
شاعری در مورد پرخوری دوستش چنین گفته است.» پس کسی که مشمول نفرین پیغمبر اکرم (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) است با نور دیده او «حسن» که فرزند دلبند زهرا (سلاماللهعلیها) است طرف نمیشود.» معاویه با قیافهای ناراحت و عصبانی گفت: «خدا شاهد است من راضی نبودم شما را در این مجلس بطلبم و لذا تقاضا دارم بیش از این متعرّض من نشوید و هتک احترام مرا در نزد مردم و اهل مجلس ننمایید.»
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
