منع صدور دستور موقت دایر بر عدم پرداخت وجه اعتبارات اسنادی

اعتبار اسنادی (LC) مکانیزم معمول و مطلوب در تجارت بین الملل است که منجر به اعتماد فی مابین فروشنده و مشتری و تثبیت معامله می شود. در ماده ۲ مقررات متحد الشکل اعتبارات اسنادی مصوب ۱۲۰۰۷ در تعریف این سند آمده: اعتبار یعنی هرگونه ترتیباتی که تحت هر نام و توصیفی شامل تعهد قطعی و برگشت ناپذیر بانک گشاینده اعتبار اسنادی نسبت به پذیرش اسناد ارائه شده بر اساس شرایط اعتبار است. در واقع به موجب این سند وارد کننده کالا یا متقاضی به بانک گشاینده دستور می دهد به مجرد ارائه سند مزبور بلاواسطه یا با واسطه بانکی دیگر که در کشور فروشنده واقع است، ثمن پرداخت گردد. این سند بانکی در انواع مختلف اعتبار اسنادی دیداری، مدت دار، قابل برگشت غیر قابل برگشت، قابل انتقال غیر قابل انتقال تایید شده، اتکایی، گردان، رایج و مورد استفاده قرار می گیرد. به منظور یکسان سازی رویه ها و نزاکت حاکم بر این روش پرداخت اتاق بازرگانی بین المللی (ICC) در نقش مقنن خصوصی از سال ۱۹۳۳ مساعی خ. ر. ب. کار گرفت و مجموعه رویه و مقررات واحدی را تدوین کرد که آخرین ویرایش آن تحت عنوان مقررات متحد الشکل اعتبارات اسنادی UCP700 قواعد حاکم بر اعتبارات اسنادی و مناسبات بین خریدار و فروشنده و بانکهای گشاینده و دیگر بانک ها بانک ابلاغ کننده ، بانک کارگزار، بانک پوشش دهنده و ... را بین نموده است.