مهدویت در ادیان ابراهیمی: بشارات ظهور مهدی در تورات

قسمتی از آن بشارات را در اینجا می‌آوریم و برخی از نکات آنها را توضیح می‌دهیم تا موضوع تشکیل حکومت واحد جهانی، و تبدیل همه‌ی ادیان و مذاهب مختلف به یک دین و آیین مستقیم، بر همگان روشن شود. و جالب توجّه این که، مطالبی که قرآن کریم درباره‌ی ظهور حضرت مهدی (علیه‌السّلام) از «زبور» نقل کرده است عیناً در زبور فعلی موجود است و از دست‌برد تحریف و تفسیر مصون مانده است. قرآن کریم چنین می‌فرماید: «وَلَقَدْ کَتَبْنا فِی الزَّبورِ مِنْ بَعْدِ الذِّکْرِ اَنَّ الاَرْضَ یَرِثُها عِبادِیَ الصّالِحُونَ؛ ما علاوه بر ذکر (تورات) در «زبور» نوشتیم که (در آینده) بندگان صالح من وارث زمین خواهند شد.» مقصود از «ذکر» در این آیه‌ی شریفه، تورات موسی (علیه‌السّلام) است که زبور داوود (علیه‌السّلام) پیرو شریعت تورات بوده است. این آیه‌ی مبارکه از آینده‌ی درخشانی بشارت می‌دهد که شر و فساد به کلّی از عالم انسانی رخت بر بسته، و اشرار و ستمکاران نابود گشته‌اند، و وراثت زمین به افراد پاک و شایسته منتقل گردیده است، زیرا کلمه‌ی « وراثت و میراث » در لغت ، در مورادی استعمال می‌شود که شخص و یا گروهی منقرض شوند و مال و مقام و همه‌ی هستی آنها به گروهی دیگر به وراثت منتقل شود. به هر حال، طبق روایات متواتره اسلامی‌ ـ از طریق شیعه و سنی ـ این آیه‌ی شریفه مربوط به ظهور مبارک حضرت مهدی (علیه‌السّلام) می‌باشد، و قرآن کریم این مطلب را از زبور حضرت داوود (علیه‌السّلام) نقل می‌کند، و عین همین عبارت در زبور موجود است. ۱.۱. ۱ - متن بشارات زبور داوود و اینک متن زبور: «(۹) زیرا که شریران منقطع می‌شوند. امّا متوکّلان به خداوند ، وارث زمین خواهند شد. (۱۰) و حال‌ اندکست که شریر نیست می‌شود که هر چند مکانش را جستجو نمایی ناپیدا خواهد بود (۱۱) امّا متواضعان وارث زمین شده از کثرت سلامتی متلذّذ خواهند شد (۱۲) شریر به خلاف صادق افکار مذمومه می‌نماید، و دندان‌های خویش را بر او می‌فشارد (۱۳) خداوند به او متبسّم است چون که می‌بیند که روز او می‌آید (۱۴) شریران شمشیر را کشیدند و کمان را چلّه کردند تا آن که مظلوم و مسکین را بیندازند، و کمان‌های ایشان شکسته خواهد شد (۱۶) کمی‌ صدیق از فراوانی شریران بسیار بهتر است. (۱۷) چون که بازوهای شریران شکسته می‌شود و خداوند صدّیقان را تکیه‌گاه است (۱۸). خداوند روزهای صالحان را می‌داند و میراث ایشان ابدی خواهد بود (۱۹) در زمان «بلا» خجل نخواهند شد، و در ایام قحطی سیر خواهند بود (۲۰) لکن شریران هلاک خواهند شد، و دشمنان خداوند، مثل پیه برّه‌ها فانی بلکه مثل دود تلف خواهند شد (۲۲) زیرا متبرّکان خداوند، وارث زمین خواهند شد، امّا ملعونان وی منقطع خواهند شد (۲۹) صدّیقان وارث زمین شده، ابداً در آن ساکن خواهند شد (۳۴) به خداوند پناه برده، راهش را نگاهدار که تو را به وراثت زمین بلند خواهند کرد و در وقت منقطع شدن شریران این را خواهی دید (۳۸) امّا عاصیان، عاقبت مستاصل، و عاقبت شریران منقطع خواهند شد.» در فصل دیگر می‌فرماید: «... قوم‌ها را به انصاف داوری خواهد کرد. آسمان شادی کند و زمین مسرور گردد. دریا و پری آن غرش نمایند. صحرا و هر چه در آن است به وجد آید. آنگاه تمام درختان جنگل ترنّم خواهند نمود به حضور خداوند. زیرا که می‌آید، ‌زیرا که برای داوری جهان می‌آید. ربع مسکون را به انصاف داوری خواهد کرد. و قوم‌ها را به امانت خود.» و از جمله در مزمور ۷۲ در مورد پیامبر بزرگوار اسلام (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) و فرزند دادگسترش حضرت مهدی (علیه‌السّلام)، چنین می‌فرماید: «(۱) ‌ای خدا! اسم او ابداً بماند، اسمش مثل آفتاب باقی بماند، ‌در او مردمان برکت خواهند یافت، و تمامی‌ قبایل او را خجسته خواهند گفت (۱۹) بلکه اسم ذوالجلال او ابداً مبارک باد، و تمامی‌ زمین از جلالش پر شود (۲۰) دعای داوود پسر یسیّ تمام شد». ۱.۱. ۲ - توضیح بشارت زبور در این بشارت، چنانکه بر ارباب فضل و دانش و اهل علم و اطلاع و کسانی که با قرآن و روایات اهل بیت ‌(علیهم‌السّلام) سر و کار دارند، مخفی نیست پیامبر بزرگ اسلام حضرت محمّد بن عبدالله (صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم) به عنوان «ملک» و فرزند گرامش حضرت مهدی (علیه‌السّلام) که بزرگ‌ترین و کامل‌ترین مظهر عدل الهی است به عنوان «ملک‌زاده» معرفی گردیده، و به بعضی از امتیازات و مشخصات دیگر وی نیز اشاره شده است. ولی برخی از علما و دانشمندان «یهود» چنین پنداشته‌اند که: منظور از «ملک» در این آیه، حضرت داوود (علیه‌السّلام)، و منظور از «ملک‌زاده» فرزند وی حضرت سلیمان (علیه‌السّلام) است، و روی این پندار نادرست خواسته‌اند آیات مذکور را از بشارت دادن به بعثت حضرت خاتم النبیین (صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم) و نوید ظهور خاتم اوصیاء حضرت حجّت بن الحسن العسکری (علیه‌السّلام) منصرف کنند، ولی این‌ اندیشه از چند جهت نادرست و غیر قابل قبول است، زیرا: نخست: اینکه، حضرت داوود (علیه‌السّلام) از انبیای پیرو شریعت تورات بوده و خود او دارای شریعت و احکام نوینی نبوده است تا این که بگوید: «ای خدا! شرع و احکام خ. ر. ب. «ملک» و عدالت خ. ر. ب. «ملک‌زاده» عطا فرما»، و روی این اصل درخواست شریعت مستقل نوین در خور مقام آن حضرت نیست. سوّم: اینکه، عظمت ، قدرت ، شوکت و سلطنتی که در آیات مزبور برای «ملک‌زاده» ذکر گردیده است نه با حضرت سلیمان (علیه‌السّلام) و نه با هیچ یک از انبیای الهی وفق نمی‌دهد؛ و بر فرض این که بر خلاف احتمال آنان، مزمور فوق کلام حضرت داوود (علیه‌السّلام) باشد ـ چنان که اشاره کردیم ـ دعا برای دو شخصّیت والایی است که در آینده‌ی تاریخ بعد از او ظاهر خواهند شد. پنجم: چنانکه از آیه‌ی (۲۰) استفاده می‌شود تمامی‌ آیات یاد شده به عنوان دعا بر زبان حضرت داوود (علیه‌السّلام) جاری شده و شایسته‌ی مقام نبوت ـ‌ که بالاترین مدارج کمال و عبودیت و بندگی است ـ این است که، در مقام دعا و استدعای از پروردگار ، در کمال خضوع و خشوع و انکسار در برابر آفریدگار، زبان به تذلل و کوچکی بگشاید، و با زبان عجز و لابه و عاری از هر نوع خودبینی و خودپسندی مقاصد خویش را از خدای جهان بخواهد، نه این که در برابر سلطان واقعی و مالک الملوک جهان خود را « پادشاه » و فرزند خود را « شاهزاده » بخواند. ششم: اینکه، در چند آیه از بشارت مزبور، سلطنت و دعوت «ملک زاده» را عمومی‌ و جهانی خوانده، و قدرت و جبروت روحانی وی را شامل پادشاهان و قدرتمندان و سلاطین مقتدر جهان دانسته، و سراسر کره‌ی مسکون را قلمرو دولت حقّه‌ی وی معرفی نموده، چنان که در اخبار وارده از ائمّه‌ی معصومین ‌(علیهم‌السّلام) نیز در حقّ شخصّیت بی‌نظیر حضرت مهدی (علیه‌السّلام)، چنین سخن رفته است. هفتم: اینکه، در آیه‌ی (۷) به اصحاب خاص آن حضرت اشاره نموده که با ظهور نور پر فروغ مهدوی (علیه‌السّلام) آن خورشید جهانتاب عدل الهی، صدیّقان شکوفه کنند، و رحم اجتماع بزرگ جهانی، مردانی پاک سیرت، راست‌گفتار و درست‌کردار از خود نمایان سازد، و سعادت و سلامت، رفاه و خوشبختی، بهروزی و بهزیستی که مولود تسلّط آن یگانه منجی عالم و دولت عدالت پیشه‌ی آن حضرت است تا انقراض جهان پایدار خواهد بود، چنانکه در روایات اسلامی‌ نیز آمده است: «دولتنا آخر الدول». و هشتم: اینکه، در آیه‌ی (۱۷ و ۱۸) خاطر نشان ساخته است که تا جهان باقی است و خورشید در آسمان نور افشانی می‌کند، اشعه‌ی خورشید فروزان قائم آل محمّد ‌(علیهم‌السّلام) بر روح و جان جهانیان خواهد تابید، و تمامی‌ قبایل او را خجسته خواهند گفت، و تمامی‌ روی زمین از جلال و عظمتش پر خواهد شد، چنان که در روایات مستفیضه و متواتره‌ی اسلامی‌ که در مورد ظهور آن مهر تابان رسیده است، کمتر حدیثی یافت می‌شود که در ضمن آن جمله‌ی «یملَاُ الارضَ قِسْطاً وَ عَدْلاً، کَما مُلِئَت ظُلْماً وَ جَوْراُ» نیامده باشد. اللهم عجّل فرجه و سهّل مخرجه. یعنی روح حکمت و فهم و روح مشورت و قوّت و روح معرفت و ترس خداوند و خوشی او در ترس خداوند خواهد بود و موافق رؤیت چشم خود، داوری نخواهد نمود و بر وفق سمع گوش‌های خویش، تنبیه نخواهد نمود بلکه مسکینان را به عدالت داوری خواهد کرد و به جهت مظلومان زمین به راستی حکم خواهد نمود... کمربند کمرش عدالت خواهد بود و کمربند میانش امانت . ۱.۲. ۱ - توضیح‌وتطبیق‌بشارت‌اشعیا یسیّ به معنای قوی، پدر حضرت داوود و نوه‌ی « راعوت » است، و به طوری مشهور بود که داوود را پسر «یسیّ» می‌نامیدند، ‌در صورتی که خود داوود شهرت و شخصیت عظیمی‌ داشته و از پیغمبران بزرگ « بنی اسرائیل » بوده است. منظور از «نهالی که از تنه‌ی یسیّ خواهد رویید» ممکن است یکی از چهار نفر از شخصّیت‌های بزرگ روحانی و رهبران عالیقدر بشر، حضرت داوود ، حضرت سلیمان ، حضرت عیسی و حضرت حجّت بن الحسن العسکری ‌(علیهم‌السّلام) باشند؛ ولی دقّت و بررسی کامل آیات فوق نشان می‌دهد که منظور از این نهال ، هیچ یک از آن پیامبران نیست؛ بلکه همه‌ی آن بشارت‌ها ویژه‌ی قائم آل محمّد ‌(علیهم‌السّلام) است؛ زیرا حضرت داوود و سلیمان (علیهما‌السّلام) فرزندان پسری یسیّ، و حضرت عیسی بن مریم (علیه‌السّلام) نواده‌ی دختری وی، و قائم آل محمّد (علیه‌السّلام) نیز از جانب مادرش جناب نرجس خاتون ـ که دختر یشوعا ، پسر قیصر ، پادشاه روم و از نسل حضرت داوود، و مادرش از اولاد حواریون حضرت عیسی (علیه‌السّلام) بوده، و نسب شریفش به شمعون صفا ، وصی حضرت عیسی (علیه‌السّلام) می‌رسد ـ نواده‌ی دختری «یسیّ» م. ب.. در فرازی از این بشارت چنین آمده است: «موافق رؤیت چشم خود داوری نخواهد کرد و بر وفق سمع گوش‌های خود تنبیه نخواهد نمود» و این جمله، اشاره به حاکمیت مطلق و حکومت عادلانه‌ی آن حضرت دارد که وی بر اساس حق و واقع، حکم می‌کند و نیازی به شاهد و بیّنه ندارد و از کسی گواهی نمی‌طلبد چنان که در روایات اسلامی‌ آمده است که: «یحکم بحکم داوود و محمّد (صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم) » یعنی به حکم حضرت داوود و دستور پیامبر (صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم) حکم می‌کند و با علم و دانش خدادادی خویش داوری می‌نماید. و در فراز دیگری از آن بشارت آمده است که: در زمان حکومت حقه و دوران حکومت عدالت پیشه‌ی او «گرگ با بره سکونت خواهد داشت و پلنگ با بزغاله خواهد خوابید... و گوساله و شیر پرواری با هم، و... ضرر و فسادی نخواهند کرد»، این جمله نشان می‌دهد که در زمان ظهور مبارک آن موعود آسمانی ، عدل و داد آن چنان گسترش می‌یابد که جانوران و درندگان با هم سازش می‌کنند و در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند و خوی بهیمیّت و درندگی را از دست می‌دهند، و زیان و ضرر به هیچ یک از موجودات نمی‌رسانند. چنان که در اخبار و احادیث آمده است: «وَ تَصْطَلِحُ فِی مُلْکِهِ السّباع، وَ اصْطَلَحَتِ السِّباع، و تامَنُ الْبَهائم». ۱.۲. ۲ - مستندات روایی بشارت و در آخرین فراز از بشارت مزبور آمده است: «جهان از معرفت خداوند پر خواهد بود مثل آبهایی که دریا را می‌پوشاند»، این مطلب نشانگر این واقعیّت است که در عهد با سعادت آن موعود آسمانی چنان تحول عظیم علمی‌ و فرهنگی به وجود می‌آید که همه‌ی مردمان به خدای یگانه ایمان می‌آورند. درهای رشته‌های گوناگون علوم و دانش به روی انسان‌ها گشوده می‌شود، سطح معلومات بشری بالا می‌رود، راهی را که بشریت در طول تاریخ در هزاران سال پیش به دنبال آن بوده در زمان کوتاه می‌پیماید، عقل‌ها کامل و‌اندیشه‌ها شکوفا می‌گردد، و کوته بینی‌ها و تنگ نظری‌ها از بین می‌رود، و انسان‌ها به کمال و بلوغ عقلی و اخلاقی و انسانی می‌رسند و به تمام ناکامی‌ها، شکست‌ها، ستم‌ها، نادانی‌ها و بدبختی‌ها پایان می‌دهند، و زندگی شرافتمندانه‌ی تازه‌ای را آغاز می‌نمایند. چنان که در حدیثی از امام باقر (علیه‌السّلام) آمده است که فرمود: «اذا قامَ قائِمُنا وَضَعَ یَدَهُ عَلی رؤوسِ الْعِبادِ فَجَمَعَ بِهِ عُقولَهُمْ وَ اَکَمَلَ بِهِ اَخلاقَهُمْ وَ کَمُلَتْ به اَحْلامهُم». «هنگامی‌که قائم ما قیام کند دستش را بر سر بندگان می‌گذارد و خردهای آنها را گرد می‌آورد و اخلاق‌شان را کامل می‌گرداند، و به وسیله‌ی او به رشد و کمال می‌رسند.» و در ضمن حدیث دیگری از آن بزرگوار نقل شده که فرمود: «... و عمل عدالت، سلامتی و نتیجه‌ی عدالت، ‌آرامی‌ و اطمینان خاطر خواهد بود تا ابد الآباد. زیرا که اولاد برکت یافتگان خداوند هستند و ذریّت ایشان با ایشان‌اند. و قبل از آن که بخوانند من جواب خواهم داد، و پیش از آن که سخن گویند من خواهم شنید. بشتابید و بیایید و از هر طرف جمع شوید‌ ای خداوند شجاعان! خ. ر. ب. آنجا فرود آور. امّت‌ها برانگیخته شوند. به «وادی یهوشافاظ» برآیند؛ به این طور با تو عمل خواهم نمود، و چون که به این طور با تو عمل خواهم نمود پس‌ ای اسرائیل! من خودم خواهم درید و رفته خواهم ربود و رهاننده نخواهد بود. و جمیع امت‌ها را به ضدّ اورشلیم برای جنگ جمع خواهم کرد، و شهر را خواهند گرفت و خانه‌ها را تاراج خواهند نمود، و زنان را بی‌عصمت خواهند کرد، و نصف اهل شهر به اسیری خواهند رفت، و بقیه‌ی قوم از شهر منقطع خواهند شد. و خداوند بیرون آمده با آن قوم‌ها مقاتله خواهند نمود چنان که در روز جنگ، مقاتله نمود، و در آخر آن روز پای‌های او بر کوه زیتون که از طرف مشرق به مقابل اورشلیم است خواهد ایستاد... و آن یک روز معروف خداوند خواهد بود... و یَهْوه (خدا) بر تمامی‌ زمین پادشاه خواهد بود. به هر حال، آنچه در این فراز در مورد سرنوشت یهودیان مغرور آمده است دقیقاً با روایات اسلامی‌ منطبق است؛ زیرا از احادیث چنین استفاده می‌شود که ملت یهود به علت طغیان و سرکشی و فسادی که در زمین ایجاد می‌کنند سرانجام تار و مار خواهند شد به گونه‌ای که حتی یک نفر یهودی هم در فلسطین باقی نخواهد ماند. و اما تو‌ای پسر انسان ! خداوند یَهْوَه چنین می‌فرماید: که به هر جنس مرغان و به همه‌ی حیوانات صحرا بگو: جمع شوید و بیایید و نزد قربانی من که آن را برای شما ذبح می‌نمایم فراهم آیید. قربانی عظیمی‌ که بر کوه‌های اسرائیل، تا گوشت بخورید و خون بنوشید. و خداوند یَهْوَه می‌گوید: که بر سفره‌ی من از اسبان و سواران و جبّاران و همه‌ی مردان جنگی سیر خواهید شد. و من جلال خود را در میان امت‌ها قرار خواهم داد و جمیع امت‌ها داوری مرا که آن را اجر خواهم داشت و دست مرا که بر ایشان فرود خواهم آورد، مشاهده خواهند نمود. و خاندان اسرائیل از آن روز و بعد، خواهند دانست که یَهْوَه خدای ایشان، من هستم. و امتها خواهند دانست که خاندان اسرائیل به سبب گناه خودشان جلای وطن گردیدند؛ زیرا که به من خیانت ورزیدند.» باید توجه داشت که منظور از «پسر انسان» مانند کلمه‌ی «مسیح»، حضرت عیسی (علیه‌السّلام) نیست؛ این خانه را از جلال خود پر خواهم ساخت... خداوند در‌ اندرونش عادل است و بی‌انصافی نمی‌نماید. هر بامداد حکم خود را روشن می‌سازد و کوتاهی نمی‌کند، اما مرد ظالم حیا را نمی‌داند. امت‌ها را منقطع ساخته‌ام که برج‌های ایشان خراب شده است و کوچه‌های ایشان را چنان ویران کرده‌ام که عبور کننده نباشد. شهرهای ایشان چنان منهدم گردیده است که نه انسانی و نه ساکنی باقی مانده است. و گفتم: کاش که از من می‌ترسیدی و تادیب را می‌پذیرفتی... بنابراین، خداوند می‌گوید: برای من منتظر باشید تا روزی که به جهت غارت برخیزم؛ زیرا که قصد من این است که امت‌ها را جمع نمایم و ممالک را فراهم آورم تا غضب خود و تمامی‌ حدّت خشم خویش را بر ایشان بریزم، زیرا که تمامی‌ جهان به آتش غیرت من سوخته خواهد شد؛ امیر عظیمی‌ که برای پسران قوم تو ایستاده قائم است، خواهد برخاست. و چنان زمان تنگی خواهد شد که از حینی که امّتی به وجود آمده است تا امروز نبوده، و در آن زمان هر یک از قوم تو، که در دفتر مکتوب یافت شود رستگار خواهد شد. و بسیاری از آنانی که در خاک زمین خوابیده‌اند بیدار خواهند شد، اما اینان به جهت حیات جاودانی و آنان به جهت خجالت و حقارت جاودانی. و حکیمان مثل روشنایی افلاک خواهند درخشید، و آنانی که بسیاری را به راه عدالت رهبری می‌نمایند مانند ستارگان خواهند بود تا ابد الآباد. بسیاری به سرعت تردّد خواهند نمود و علم افزوده خواهد گردید... ۲ـ منظور از «زمان تنگی»، زمانی بیدادگری‌ها، سختی‌ها، فشارها، ظلم و ستم‌هایی است که قبل از ظهور آن حضرت در سراسر جهان پیدا می‌شود، چنان که در روایات اسلامی‌ آمده است: «یَمْلَاُ الارضَ قِسطاً و عَدلاً کَما مُلِئت جوراً و ظلماً.» ۳ـ منظور از: «آنانی که در خاک زمین خوابیده‌اند»، گروهی از اموات می‌باشند که در دولت با سعادت حضرت مهدی (علیه‌السّلام) زنده می‌شوند، و برخی از آنان از یاران آن حضرت می‌گردند و در رکاب حضرتش می‌جنگند و برخی دیگر به سزای اعمال ناشایست خود می‌رسند. در این زمینه، روایات بسیاری از ائمه‌ی معصومین ‌(علیهم‌السّلام) رسیده است که ما به جهت اختصار از ذکر آنها خودداری می‌نماییم، و طالبین می‌توانند به کتاب‌های مربوطه که در مورد « رجعت » نگاشته شده، مراجعه فرمایند. منبع: انبیاء/سوره۲۱، آیه۱۰۵ · کتاب مزامیر، مزمور ۳۷، بندهای ۹-۳۸ · کتاب مزامیر، ‌ص۱۲۴۷، مزمور ۹۶، بندهای ۱۰-۱۳ · کتاب مزامیر، مزمور ۷۲، بندهای ۱-۲ · منتخب الاثر، ج۲، ص۳۳۱ · انیس الاعلام فی نصرة ‌الاسلام، ج۵، ص۹۲-۹۶ · منتخب الاثر، ص۲۴۷-۲۵۰ · کتاب اشعیای نبی، باب ۱۱، پندهای ۱-۱۰، ص۱۵۴۸ · مستر‌هاکس، قاموس کتاب مقدس · منتخب الاثر، ج۲، ص۳۲۳ · بشارة الاسلام، ص۱۹۷ · بحارالانوار، ج۵۲، ص۳۳۶، ح۷۱ · بحارالانوار، ج۵۲، ص۳۵۲، ح۱۰۶ · ص۱۰۴۶، باب ۳۲، بندهای ۱۶-۱۸ · ص۱۰۹۰، باب ۶۵، بندهای ۲۳-۲۵ · لغت نامه دهخدا، حرف قاف، قدرون، ص۱۷۷ · ص۱۳۲۷، باب ۳، بندهای ۲ و ۳ · ص۱۳۲۸، باب ۳، بندهای ۱۲ و ۱۳ · ص۱۳۲۳، باب ۴، بندهای ۱۲ و ۱۳ · لغت نامه‌ی دهخدا، حرف یاء، یهودا · کتاب هوشع نبی، ص۱۳۱۴، باب ۵، بندهای ۱۴ و ۱۵ · کتاب زکریای نبی، ص۱۳۸۲، باب ۱۴، بندهای ۱-۱۰ · بخش هشتم، «نویدهای ظهور حضرت مهدی (علیه‌السّلام) در قرآن کریم» از سوره‌ی ابراهیم · ص۱۲۶۵، باب ۳۹، بندهای ۱۷-۲۳ · ماده‌ی «پسر خواهر»، ص۲۱۹ · ص۱۳۶۷، باب ۲، بندهای ۶-۹ · ص۱۳۶۳، باب ۳، بندهای ۵-۹ · ص۱۳۰۹، باب دوازدهم، بندهای ۱-۱۲