مواد ۳۲۸ الی ۳۳۴ قانون مدنی — در این قسمت به طور مختصر تعریفی

مواد ۱ ۲ ۷، ۱۰ و ۱۱ قانون مسئولیت مدنی قاعده فقهی اتلاف قاعده تسبیب؛ قاعدة لا ضرر؛ قاعدة علی الید ما اخذت حتی تؤدی»؛ اصل جبران کامل ضرر؛ قاعدة من له الغنم فعلیه الغرم کسی که از مالی بهره می برد خسارت هم بر عهده اوست ۱ از بین نظریات مختلفی که برای مسئولیت مدنی مطرح شده است اکثر کشورها نظریه تقصیر را برگزیدند و در حقوق ایران نیز علی الاصول این نظریه حکمفر ماست، مگر در مصادیقی که خود قانون گذار از آن عدول کرده باشد. در این قسمت به طور مختصر تعریفی از نظریات مهم و کاربردی را بیان میکنم نظریه تقصیر در این نظریه اصل بر عدم تقصیر است و کسی که مدعی تقصیر دیگری و ورود خسارت به خود است باید این مسئله را ثابت نماید. در حقوق ایران اصل بر نظریه تقصیر است، مگر در مواردی که قانون طور دیگری پیش بینی کرده باشد. نظریه فرض تقصیر - این نظریه که به نوعی تعدیل نظریه تقصیر است اصل را به تقصیر می گذارد و لذا این خوانده است که باید عدم تقصیر خود را ثابت کند. برعکس نظریه تقصیر که خواهان باید تقصیر خوانده را ثابت می کرد. نظریه خطر یا عینی در این نظریه شخص چه تقصیر داشته باشد و چه نداشته باشد، در هر دو حالت مسئول است و تفاوتی از این حیث وجود ندارد، مگر این که وجود علت خارجی یا قوه قاهره را اثبات نماید تا مسئولیت متوجه وی نباشد. نظریه مطلق یا شدید تضمین حق - در این نظریه اصل بر مسئولیت است و شخص در هیچ حالتی نمی تواند از مسئولیت مبری گردد، حتی اثبات قوه قاهره مثال بارز آن در حقوق ایران مسئولیت غاصب است. نظریه تقصیر نوعی انسان متعارف ← یعنی تقصیر زمانی محقق میشود که انسان رفتاری برخلاف رفتار یک فرد متعارف و معقول در اجتماع داشته باشد.