موافقین ارائه دلیل

موافقین ارائه دلیل، معتقدند که اولاً ب. ت. ب. اینکه ماده ۱۹۹ قانون آیین دادرسی مدنی، دادگاه را مکلف به کشف حقیقت نموده است، بدیهی م. ب. در جایی که دلیل جدیدی ارائه می گردد، دادگاه به طریق اولی باید به آن توجه نماید. از طرف دیگر در صورت عدم توجه به دلیل، مرحله دیگری برای بهره برداری و ارائه از آن فراهم نمی باشد و موجب تضعیف حق مدعی می گردد و وجود آن در ید دارنده، موجب عدم امکان اعاده دادرسی در راستای بند ۷ ماده ۴۲۶ است. همچنین اینکه گفته می شود دادگاه تجدیدنظر فقط محتویات پرونده در مرحله فصل سی ام دلیل یا عدم دلیل بودن لایحه نخستین را مورد بررسی قرار می دهد، موافق با قواعد است. زیرا تجدید نظر خواهی، مرحله دیگری از دادرسی است و دادگاه تجدیدنظر مانند دادگاه نخستین بدون الزام به تشکیل جلسه رسیدگی به موضوع اختلاف از ابتدا تا انتها رسیدگی می نماید نه اینکه صرفاً رای تجدید نظر خواسته را با محتویات پرونده مطابقت دهد. علاوه بر آن مقنن ت. ن. خ. را مکلف نموده دلایل خود را پیوست دادخواست تجدیدنظر کند و این تکلیف بر اینکه دلایل فوق حتماً نمی بایست همان دلایل مرحله نخستین باشد، دلالت بر این مطلب دارد؛ بنابراین اگر دلیل جدیدی ارائه گردید که طرف مقابل نسبت به آن پاسخی نداده و یا به رویت وی نرسیده، اصل تناظر اقتضای آن را دارد دلیل به وی ارائه و بتواند نسبت به آن دفاعیات اعم از انکار و تردید و جعل و یا دفاع ماهوی به عمل آورد.