تهدید اکراه کننده متوجه نفس ، تمامیت جسمی یا عرض و حیثیت و یا مال شخص باشد. پیش از این گفته شد، اکراه مورد نظر در امور جزایی، اکراه ملجی است که در آن خوف تلف نفس یا عضو و یا ایراد ضرب منتهی به مرگ و یا حبس بلند مدت وجود دارد. مالک ، شافعی و امام احمد تهدید به اتلاف مال را اکراه دانستهاند؛ مشروط بر اینکه میزان خسارات مالی یا ارزش مالی که تهدید به اتلاف شده قابل اغماض و چشم پوشی نباشد. منظور از میزان ارزش مال ارزش تجاری آن نیست؛ مقدار معینی از مال ممکن است برای کسی قابل اغماض باشد؛ اما همان میزان احتمال دارد برای دیگری مال هنگفتی تلقی شده، برای وی از ارزش بالایی برخوردار باشد. بنابراین، قضیه جنبه ی موضوعی به خود گرفته، از شخصی به شخص دیگر متفاوت است. هرچند میزان خسارت احتمالی بسیار زیاد باشد. بنابراین هیچ کس نمیتواند به استناد تهدید به اتلاف مال و ایراد ضرر و زیان مالی، دست به ارتکاب فعل حرام بزند؛ چرا که موضوع تهدید و اکراه، اشخاص هستند نه اموال. عدهای از فقهای این مذهب از این قاعده ی کلی و مذهب خود عدول کرده، عذر اکراه در موردی را که متهم تهدید به ضرر و زیان مالی شده است قابل طرح و پذیرش دانستهاند. این گروه، خود در میزان خسارت احتمالی و ارزش مالی که تهدید به تلف شده دچار اختلاف نظر شدهاند. ۲.
۲ - نظر امامیه باور فقهای امامیه بر این است که برای صحت استناد به تهدیدات به عمل آمده علیه اموال در اکراه، نصی در دست نیست.
منبع: التشریع الجنایی الاسلامی، ج۱، ص۵۶۷ · جواهر الکلام، ج۳۲، ص۱۲
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
