نظریه مشورتی اداره حقوقی قوه قضاییه در خصوص قرار عدم اهلیت و تجدیدنظرخواهی

ن. ب. ا. در بند د ماده ۳۳۲ قانون آئین دادرسی مدنی ۱۳۷۹ قرار عدم اهلیت ی. ا. ط. دعوا قابل تجدیدنظر خواهی دانسته شده و از طرفی موارد صدور قرار عدم اهلیت در قانون مذکور معین و معلوم نیست و آنچه در موارد مشمول بند ۳ ماده ۸۴ آمده برابر ماده ۸۹ همین قانون مورد قرار رد دعوا است نه عدم اهلیت خواهشمند است در پاسخ اعلام فرمائید این تعارض چگونه قابل حل خواهد بود؟ اولاً بند ۳ ماده ۸۴ قانون آیین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب در امور مدنی ۱۳۷۹، به عدم اهلیت خواهان است و منصرف از عدم اهلیت خوانده م. ب.. بنابراین با عنایت به ماده ۸۹ ناظر به بند ۳ ماده ۸۴ قانون یادشده در موارد عدم اهلیت خواهان، قرار رد دعوا صادر می شود. ثانیاً) صرف طرح دعوا علیه خوانده ای که خواهان از عدم اهلیت وی مطلع نبوده است، موجب صدور قرار عدم اهلیت خوانده یا هر قراری که باعث مختومه نمودن شکلی پرونده شود نمیباشد، بلکه دادگاه باید با استفاده از ملاک ماده ۱۰۵ ۱۳۷۹ دادرسی را متوقف نماید اما هرگاه خواهان، خوانده را محجور اعلام نموده باشد و یا از مفاد دادخواست و پیوست های آن معلوم باشد که وی به رغم اطلاع از عدم اهلیت خوانده نام سرپرست قانونی وی را در دادخواست قید نکرده است به نظر می رسد دادگاه باید قرار عدم اهلیت خوانده را صادر نماید که این مورد تنها مصداق بند د ماده ۳۳۲ قانون یاد شده است.