Ailexa — هوش مصنوعی + قانون home

جستجو در متنِ کاملِ قوانین، آرا و نظریات — برای حقوق‌دانانبه زبانِ خودتان بنویسید چه مشکلی دارید؛ دعوای مربوط، جای مراجعه، مدارک و نمونه‌متن را ساده نشانتان می‌دهیم

حوزهٔ جستجوی شما حدوداً در چه زمینه‌ای است:
در جست‌جوی چه هستید؟ بعد از انتخابِ آنچه می‌خواهید، در کادرِ جستجوی بالا موضوع را بنویسید و «بگرد» را بزنید.

انطباق دقیق این متن با متن رسمی هنوز به‌طور ۱۰۰٪ کنترل نشده.

نظریهٔ مشورتی

نظریه «قرارداد خدمات پلتفرمی»: قرارداد اسنپ و رانندگان در پرتو رویه قضایی (مقاله علمی وزارت علوم)

سبدِ من

#مقاله_علمی #قرارداد #مقاله #پژوهش #حقوق_خصوصی #آرشیو #حق_انتفاع #مدیریت #نشریه_علمی #منبع #حقوق #تاکسی #راننده #تحلیل #اشتباه #تفسیر #روش_تحقیق #خودرو #کارگر #کارفرما #زیرساخت #پردازش_داده #نظارت #همکاری #ارائه_خدمات #مراجع_قضائی #شرکت #مسافر #تحقیق #وکالت #تبلیغات #رویه‌قضایی #علمی #نظریه #قضایی #رابطه_حقوقی #تخصصی #اقتصاد

پرسش و پاسخِ کوتاه

پرسش: ماهیت حقوقی قراردادهای خدمات پلتفرمی میان اسنپ و رانندگان در رویه قضایی چگونه است؟

پاسخ: این پژوهش به تحلیل ماهیت حقوقی قراردادهای خدمات پلتفرمی و رابطه میان اسنپ و رانندگان با تکیه بر رویه قضایی می‌پردازد.

به زبانِ ساده

عنوان مقاله رابطه قراردادی اسنپ و رانندگان را با توجه به رویه قضایی بررسی می‌کند و آن را از زاویه نظریه «قرارداد خدمات پلتفرمی» مطرح می‌سازد. متن ارائه‌شده چکیده یا نتیجه مقاله را ندارد؛ بنابراین درباره نظر نهایی نویسندگان یا نتیجه رویه قضایی اطلاعاتی نمی‌دهد.

چه کسی: مقاله از محمدحسین استا و مرتضی شهبازی‌نیا است و در نشریه پژوهش حقوق خصوصی معرفی شده؛ طرف‌های موضوع مقاله اسنپ و رانندگان‌اند.

چگونه: عنوان نشان می‌دهد موضوع از راه بررسی قرارداد اسنپ و رانندگان در پرتو رویه قضایی طرح شده است؛ جزئیات روند بررسی در متن ارائه‌شده نیست.

چرا مهم است: این معرفی برای رانندگان، پلتفرم‌ها و وکلایی مفید است که به ماهیت قرارداد خدمات پلتفرمی و رویه قضایی مربوط به آن علاقه دارند.

قوانینِ مرتبط: نامطمئن؛ در متن قانونی نام برده نشده است.

مفاهیمِ حقوقی: قرارداد خدمات پلتفرمی، قرارداد، راننده، رویه قضایی، حقوق خصوصی

پرسش‌هایی که این متن پاسخ می‌دهد

مقاله چه موضوعی دارد؟

قرارداد اسنپ و رانندگان در پرتو رویه قضایی و با طرح نظریه «قرارداد خدمات پلتفرمی».

نویسندگان مقاله چه کسانی‌اند؟

محمدحسین استا و مرتضی شهبازی‌نیا.

مقاله در کدام نشریه معرفی شده است؟

پژوهش حقوق خصوصی.

کلیدواژه‌ها: حقوق خصوصی، قرارداد پلتفرمی، اسنپ، رویه قضایی، قرارداد خدمات

متنِ زیر هنوز به‌وسیلهٔ کارشناس مرور و تأیید نشده است.

نظریه «قرارداد خدمات پلتفرمی»: قرارداد اسنپ و رانندگان در پرتو رویه قضایی (مقاله علمی وزارت علوم) درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم) نویسندگان: محمدحسین استا مرتضی شهبازی نیا منبع: پژوهش حقوق خصوصی سال 13 بهار 1404 شماره 50 حوزه‌های تخصصی: حوزه‌های تخصصی حقوق حقوق خصوصی doi: 10.22054/jplr.2025.82693.2888 شماره صفحات: ۷۵ - ۱۱۶ دریافت مقاله تعداد دانلود : ۱۶۵ آرشیو آرشیو شماره‌ها: ۵۲ سال ۱۴۰۴ (۴) - پژوهش حقوق خصوصی سال 14 زمستان 1404 شماره 53 - پژوهش حقوق خصوصی سال 14 پاییز 1404 شماره 52 - پژوهش حقوق خصوصی سال 13 تابستان 1404 شماره 51 - پژوهش حقوق خصوصی سال 13 بهار 1404 شماره 50 سال ۱۴۰۳ (۴) - پژوهش حقوق خصوصی سال 13 زمستان 1403 شماره 49 - پژوهش حقوق خصوصی سال 12 پاییز 1403 شماره 48 - پژوهش حقوق خصوصی سال 12 تابستان 1403 شماره 47 - پژوهش حقوق خصوصی سال 12 بهار 1403 شماره 46 سال ۱۴۰۲ (۴) - پژوهش حقوق خصوصی سال 12 زمستان 1402 شماره 45 - پژوهش حقوق خصوصی سال 11 پاییز 1402 شماره 44 - پژوهش حقوق خصوصی سال 11 تابستان 1402 شماره 43 - پژوهش حقوق خصوصی سال 11 بهار 1402 شماره 42 سال ۱۴۰۱ (۴) - پژوهش حقوق خصوصی سال یازدهم زمستان 1401 شماره 41 - پژوهش حقوق خصوصی سال دهم پاییز 1401 شماره 40 - پژوهش حقوق خصوصی سال دهم تابستان 1401 شماره 39 - پژوهش حقوق خصوصی سال دهم بهار 1401 شماره 38 سال ۱۴۰۰ (۴) - پژوهش حقوق خصوصی سال دهم زمستان 1400 شماره 37 - پژوهش حقوق خصوصی سال نهم پاییز 1400 شماره 36 - پژوهش حقوق خصوصی سال نهم تابستان 1400 شماره 35 - پژوهش حقوق خصوصی سال نهم بهار 1400 شماره 34 سال ۱۳۹۹ (۴) - پژوهش حقوق خصوصی سال نهم زمستان 1399 شماره 33 - پژوهش حقوق خصوصی سال هشتم پاییز 1399 شماره 32 - پژوهش حقوق خصوصی سال هشتم تابستان 1399 شماره 31 - پژوهش حقوق خصوصی سال هشتم بهار 1399 شماره 30 سال ۱۳۹۸ (۴) - پژوهش حقوق خصوصی سال هشتم زمستان 1398 شماره 29 - پژوهش حقوق خصوصی سال هفتم پاییز 1398 شماره 28 - پژوهش حقوق خصوصی سال هفتم تابستان 1398 شماره 27 - پژوهش حقوق خصوصی سال هفتم بهار 1398 شماره 26 سال ۱۳۹۷ (۴) - پژوهش حقوق خصوصی سال هفتم زمستان 1397 شماره 25 - پژوهش حقوق خصوصی سال ششم پاییز 1397 شماره 24 - پژوهش حقوق خصوصی سال ششم تابستان 1397 شماره 23 - پژوهش حقوق خصوصی سال ششم بهار 1397 شماره 22 سال ۱۳۹۶ (۴) - پژوهش حقوق خصوصی سال ششم زمستان 1396 شماره 21 - پژوهش حقوق خصوصی سال ششم پاییز 1396 شماره 20 - پژوهش حقوق خصوصی سال پنجم تابستان 1396 شماره 19 - پژوهش حقوق خصوصی سال پنجم بهار 1396 شماره 18 سال ۱۳۹۵ (۴) - پژوهش حقوق خصوصی سال پنجم زمستان 1395 شماره 17 - پژوهش حقوق خصوصی سال پنجم پاییز 1395 شماره 16 - پژوهش حقوق خصوصی سال چهارم تابستان 1395 شماره 15 - پژوهش حقوق خصوصی سال چهارم بهار 1395 شماره 14 سال ۱۳۹۴ (۴) - پژوهش حقوق خصوصی سال چهارم زمستان 1394 شماره 13 - پژوهش حقوق خصوصی سال چهارم پاییز 1394 شماره 12 - پژوهش حقوق خصوصی سال سوم تابستان 1394 شماره 11 - پژوهش حقوق خصوصی سال سوم بهار 1394 شماره 10 سال ۱۳۹۳ (۴) - پژوهش حقوق خصوصی سال سوم زمستان 1393 شماره 9 - پژوهش حقوق خصوصی سال سوم پاییز 1393 شماره 8 - پژوهش حقوق خصوصی سال دوم تابستان 1393 شماره 7 - پژوهش حقوق خصوصی سال دوم بهار 1393 شماره 6 سال ۱۳۹۲ (۲) - پژوهش حقوق خصوصی سال دوم زمستان 1392 شماره 5 - پژوهش حقوق خصوصی سال دوم پاییز 1392 شماره 4 سال ۱۳۹۱ (۲) - پژوهش حقوق خصوصی سال اول زمستان 1391 شماره 2 - پژوهش حقوق خصوصی سال اول پاییز 1391 شماره 1 چکیده این پژوهش به بررسی ماهیت حقوقی قرارداد میان صاحبان سکوی تاکسی اینترنتی «اسنپ» و کاربران راننده اختصاص دارد. هدف اصلی تحقیق، تحلیل و تعیین نوع رابطه حقوقی بین این دو طرف است که ب. ت. ب. پیچیدگی های موجود در قراردادها، ممکن است به اشتباه به عنوان یکی از انواع قراردادهای کار، پیمانکاری، وکالت، یا حقّ انتفاع تفسیر شود. روش تحقیق در این مطالعه توصیفی-تحلیلی است. ابتدا، مفاد نمونه قرارداد بین اسنپ و رانندگان بررسی می شود. در ادامه این مفاد با مقررات حقوقی مختلف، رویه قضایی موجود و نظریات علمی تطبیق داده شده است، سپس در هر مرحله، تلاش شده تا بهترین و دقیق ترین توصیف برای این رابطه حقوقی ارائه شود. براساس مفاد قرارداد، رانندگان در جایگاه «ارائه دهندگان خدمات مستقل» فعالیت می کنند و با اختیار در تعیین ساعات کاری، مدیریت هزینه های شخصی (مانند سوخت، تعمیرات و نگهداری خودرو) و پذیرش مسئولیت مستقیم کیفیت خدمات، از نقش های شناخته شده در قالب قراردادهای کارگر و کارفرما فاصله دارند. ازسوی دیگر، اسنپ در نقش «تسهیل گر» و ارائه دهنده بستر دیجیتال، متعهد به فراهم آوردن زیرساخت های فنی، پردازش داده های مربوط به درخواست ها و مدیریت پرداخت ها با کسر حقّ کمیسیون است. یکی از محورهای مهم این پژوهش، بررسی رویه قضایی موجود درباره این رابطه قراردادی است؛ قید عدم وجود نظارت مستقیم و تبعیت اقتصادی مکمل از ویژگی های بارز رانندگان است که بر استقلال عملی ایشان تأکید دارد و نشان می دهد که رابطه قراردادی ایشان صرفاً براساس همکاری در ارائه خدمات حمل و نقل شکل گرفته است. همچنین، این مراجع قضایی نقش صاحب سکو را در مقام یک شرکت تسهیل کننده و نه یک متصدی مستقیم حمل مسافر تبیین کرده اند. نتایج تحقیق نشان می دهد که این رابطه نه به طور کامل با قراردادهای کار، پیمانکاری، یا وکالت منطبق است و نه می توان آن را در قالب مشارکت یا حقّ انتفاع بررسی کرد؛ بلکه، به نظر می رسد که این رابطه حقوقی، خاص و منحصر به فرد است که می تواند عناصر مختلفی از قراردادهای خدماتی و اقتصاد مشارکتی را در خود جای دهد. این رابطه حقوقی که مبتنی بر سکوهای اینترنتی و اقتصاد مشارکتی است، به عنوان یک نوع جدید از قراردادها ظهور کرده که در قالب های سنتی حقوقی قابل دسته بندی نیست. The Theory of “Platform Service Contract”: Snap and Drivers’ Contract in Light of Case Law This research examines the legal nature of the contractual relationship between the owners of the Snapp ride-hailing digital platform and its driver-users (commonly referred to as "driver-partners"). The principal aim of this study is to analyze and determine the appropriate legal classification of the relationship between these two parties. Given the complexities inherent in such platform-based contracts, the nature of the agreement is often mischaracterized or ambiguously interpreted under traditional legal frameworks such as employment contracts, service contracts, agency agreements, or usufruct arrangements.The methodology employed in this study is descriptive-analytical. Initially, a representative contract between Snapp and its driver-partners was examined. Subsequently, the provisions of this contract were compared and aligned with various legal regulations, prevailing judicial decisions, and authoritative academic opinions in the field of contract and labor law. At each stage, the research sought to propose the most accurate and contextually appropriate legal characterization of the contractual relationship in question.According to the terms and conditions laid out in the contractual agreement, drivers are classified as independent service providers. They possess autonomy in determining their working hours and bear full responsibility for their own operational expenses, including fuel costs, vehicle maintenance, and repairs. Moreover, driver-partners are directly accountable for the quality of service they render to passengers. These features significantly distance the relationship from that of a traditional employer-employee contract, where the employer typically exerts managerial control over hours, tools, and performance outcomes.Conversely, Snapp’s role is predominantly that of a digital intermediary and facilitator. The company provides the technological infrastructure for the ride-hailing service, processes ride requests via algorithmic matching, manages financial transactions between passengers and drivers, and deducts a predetermined commission from each completed trip. Importantly, Snapp does not exercise direct supervisory authority over drivers, nor does it dictate their schedules or enforce disciplinary measures typical of an employment relationship. A focal point of this research is the examination of existing judicial precedents concerning the legal status of such platform-mediated contractual relationships. Courts have frequently emphasized the absence of direct supervision and the complementary economic subordination of drivers, which collectively underscore the operational independence of these individuals. This judicial perspective supports the contention that the contractual affiliation between Snapp and its drivers is not predicated on hierarchical subordination or economic dependency, which are essential attributes of an employment contract. Furthermore, judicial bodies have consistently construed Snapp’s function as that of a technological enabler rather than a direct provider of transportation services. Such an interpretation reinforces the notion that Snapp does not assume the obligations typically borne by transportation companies, such as direct liability for service delivery or the provision of employment benefits. The findings of this study indicate that the contractual relationship in question cannot be squarely placed within any singular traditional legal category. While it shares certain features with employment, service, and agency contracts, it does not fully conform to the defining characteristics of any of these. Likewise, it cannot be adequately explained through the legal constructs of partnership or usufruct. Rather, it appears to represent a sui generis contractual relationship that blends elements of service provision with principles drawn from the sharing economy and platform capitalism. This unique legal configuration emerges from the specific dynamics of internet-based platforms, where decentralized service provision, algorithmic management, and peer-to-peer interaction redefine the contours of traditional contractual obligations. The relationship between Snapp and its driver-partners exemplifies this shift, as it is predicated not on hierarchical command structures but on flexible, demand-driven cooperation facilitated through digital infrastructure. In conclusion, this research posits that the legal relationship between ride-hailing platforms and their driver-users constitutes a novel form of contractual arrangement. It reflects the evolving nature of work and service provision in the digital era—where contractual autonomy, technological intermediation, and decentralized control challenge the adequacy of conventional legal taxonomies. As such, there is a compelling need for legislative and doctrinal innovation to accommodate the particularities of platform-based work within the broader legal system. This includes the development of new legal frameworks or the adaptation of existing ones to ensure clarity, fairness, and protection for all parties engaged in the emerging gig economy. تبلیغات

موارد مرتبط

برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.

نظرها و یادداشت‌ها

نظرها پس از بررسی نمایش داده می‌شوند.

Designed & Developed by Hamed Rostami, Eng. & Attorney — © All Rights Reserved حامد رستمی، مهندس و وکیل دادگستری حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم اینستاگرام تلگرام لینکدین