نوع اول حالت اشاعه ویژگی ذاتی و اساسی نوع نخست مالکیت مشاع

نوع اول حالت اشاعه ویژگی ذاتی و اساسی نوع نخست مالکیت مشاع در این است که هر یک از شرکاء نسبت به تمام یک حق مجزا دارای حق می باشند. انتقال ملک به دو یا چند شخص به این شکل از اشاعه در واقع به گونه ای است که در عالم خارج آنها را به عنوان یک مالک می نمایاند. بنابراین اگر تصور شود مالکین در این نوع از اشاعه سهم مشخصی از ملک را دارا می باشند بی وجه است. بر اساس قاعده یکپارچگی یا وحدت در تصرف هیچ شریکی نمی تواند ادعای حقی بر تصرف انحصاری از یک قسمت مشخص فیزیکی از ملک را داشته باشد. همچنین در مورد این نوع از حالت اشاعه باید یادآور شد که سهم مشاع بر مبنای محاسبه یا نسبت بندی از عین ملک یا بهای آن را بکند. این نوع از حالت اشاعه خود دارای دو ویژگی است: اول این که با فوت یک شریک مابقی شرکاء نسبت به تمام حقوق موضوع مالکیت مشاع دارای حق خواهند بود. در واقع با فوت شریک متوفی او دارای سهمی نیست که قبل از فوتش قابلیت انتقال آن را داشته است. بنابراین شریک متوفی به سادگی از صحنه خارج می شود و مالکیت مشاع با کاهش یک نفر از شرکاء ادامه می یابد. این فرآیند همچنان تکرار می شود تا جایی که تنها یک نفر باقی بماند و آن شخص تنها مالک حقوق مربوط به ملک خواهد بود. حق موصوف به مجرد فوت همه شریکان به وجود می آید. در نتیجه هر چند استفاده از حق مذکور ممکن است در اثر تفکیک ملک و منتفی شدن حالت اشاعه و تبدیل آن به حالت افرازی ممنوع گردد، ولی این منع باید پیش از فوت شریک جاری شود. اما نکته جالب توجه این است که حتی در جایی که هیچ تفکیک و افرازی واقع نشده است، در صورتی که شریک بازمانده از نظر کیفری مسئول فوت شریک متوفی شناخته شود، استفاده از این حق ممکن نخواهد بود.