وجه ممیزه قابلیت استفاده از ساختمان و قابلیت بهره برداری از ساختمان
بختیار سید نظامی
شهریورماه ١۴٠٣
احتمالا کارشناسان رسمی دادگستری متعاقب تخلف سازنده و عدم دریافت پایان کار ساختمان و طرح دعوا در محاکم، با صدور قرارهایی کارشناسی با پاسخ به این مسأله درگیر شده اند که ساختمان قابلیت استفاده دارد یا خیر؟
این مطلب برای ممانعت از خلط دو واژه حقوقی تهیه شده است: قابلیت بهره برداری از ساختمان، قابلیت استفاده از ساختمان
اصولاً حق بهره برداری از ساختمان، صرفا یک حق خصوصی نیست که ناشی از قرارداد و یا اعمال حقوق مالکانه باشد.
در طول عمر مفید هر ساختمانی به تبع نوع استفاده، کاربری و شرایط آن، افرادی با سطح توانمندی های جسمی مختلف در قالب مهمان، ساکن و … حضور می یابند، آیا به صرف قابل استفاده بودن غیر استاندارد و خارج از قاعده، باید ساختمان را قابل بهره برداری دانست؟
مرجع تشخیص قابلیت بهره برداری و بررسی ضوابط چه شخصی است؟
در صورت حصول بهره برداری طبق تشخیص این شخص، موضوع به وسیله چه سندی اعلام می شود؟
حصول قابلیت بهره برداری تابع رعایت یک سری قواعد آمره است که اگر رعایت نشود، باید ساختمان را غیر قابل بهره برداری دانست. نقش کارشناس رسمی دادگستری در مواجهه با قرارهای کارشناسی مرتبط، کنترل همان قواعد آمره و اعلام رعایت یا عدم رعایت آنهاست که تحت عنوان اصول فتی بهداشتی و … از آن یاد می شود.
بهره برداری از ساختمان با دو واژه دیگر عجین شده است:
مناسب و ایمن
مناسب بودن و ایمن بودن ساختمان برای بهره برداران، دو شاخصه مهم هستند که باید کنترل شوند و در پاسخ به قرار، دقیقا برای مرجع قضایی توضیح داده شوند تا کارشناس اطمینان یابد پاسخ به سوال و تلقی قاضی و هدف از تنظیم قرار کارشناسی به گونه ای اجابت شده است که بر اساس مقررات ملی ساختمان و سایر ضوابط لازم الاجرا در راستای حفاظت از حقوق بهره برداران، باید ملحوظ نظر باشد.
دیدیم در مبحث ٢٢ مقررات ملی ساختمان عمر مفید ساختمان دوره زمانی تعریف شده که ساختمان قابلیت بهره برداری مناسب و ایمن خود را حفظ کرده باشد.(بند ۲۲-۱-۳-۲۰)
گواهی پایان کار ساختمان، موید سندی رسمی است که بعد از گزارش مهندس ناظر و طی مراحل اداری و ... و عند الاقتضا بعد از رسیدگی به تخلفات در نهادی شبه قضایی همچون کمیسیون موضوع ماده ١٠٠ قانون شهرداری و ... ، صادر شده و دریافت آن، موید حصول قابلیت بهره برداری از ساختمان با دو شاخصه مناسب و ایمن است.
به عبارت دیگر قابلیت بهره برداری مفهومی تعریف شده و استاندارد دارد که با سندهایی که در حین ساخت توسط عوامل مختلف تهیه و منتهی به پایان کار می شود، قابل احراز است.
ممکن است در ساختمانی فرضا نرده های راه پله، نصب نشده باشند، یا برای آسانسور هنوز استاندارد اخذ نشده باشد ، این ساختمان به رغم قابل استفاده بودن، قابل بهره برداری نیست چون شرایط استفاده ایمن و مناسب در آن فراهم نیست.
بنابراین نباید قابل استفاده بودن ساختمان را مترادف با قابل بهره برداری بودن آن دانست.
کارشناس، در پاسخ به چنین قرارهای کارشناسی، باید تلقی درست و منطبق با ضوابط خاص حوزه ساختمان را مستندا به قاضی فاقد تخصص در حوزه مقررات مرتبط با ساختمان منتقل نماید.
Add a comment
بختیار سید نظامی
1
1
قدمت بنا و عمر مفید ساختمان
به نقل از وبلاگ داود کامرانی
یکی از ابهامات موجود در مقررات ملی و دیگر قوانین مرتبط با جامعه مهندسین ساختمانی و بالطبع آن برای جامعه کارشناسی، غیر شفاف و مبهم بودن تعریف عمر مفید ساختمان میباشد. علیرغم اینکه در مبحث ٢ مدت بیمه کیفیت اجرای ساختمان از ابتدای شروع بهره برداری و پس از تحویل ساختمان توسط مجری به صاحب کار یا صاحب کاران در بخش های مختلف ساختمان (مدت زمان به شرح زیر ) تعیین گردیده است ولی قوانین در خصوص مدت زمان مسئولیت مهندسین در قبال ساختمان سکوت اختیار نموده است...
سازه های ساختمان شامل پی، اسکلت، سقف و سفت کاری حداقل ١٠ سال؛
نمای ساختمان، حداقل ۵ سال؛
عایق های رطوبتی ساختمان حداقل ۵ سال؛
تجهیزات و تاسیسات مکانیکی و تاسیسات برقی، آسانسورها حداقل ٣ سال.
ادامه مطلب را با لمس instant view ببینید.
Add a comment
بختیار سید نظامی
موادِ قانونیِ مستند در این صفحه 1
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
