وصایت (فقه)

وَصایت از اصطلاحات کاربردی در علم فقه ، به معنای دادن سلطه و ولایت بر اموال و اولاد به دیگری پس از مرگ است. درباره ماهیت وصایت که آیا عقد است یا ایقاع است، فقها اختلاف نظر دارند. ارکان وصایت عبارت‌اند از: صیغه ، موصی ، موصی فیه یا موصی به و وصیّ کسی که ولایت به او داده می‌شود «وَصیّ» یا « موصی الیه »، ولایت دهنده «موصی» و متعلق وصایت «موصی فیه» یا «موصی به» نامیده می‌شود و چنانچه وصایت در باره کسی باشد، از وی به « موصی له » تعبیر می‌شود. احکام وصایت در باب وصیت آمده که شامل: تعدد اوصیا ، خروج از اهلیّت، اذن در اجتماع و انفراد ، ردّ وصایت، ناتوانی وصی، خیانت وصیّ، امین بودن وصیّ، استیفای دین وصیّ، خریدن برای خود، وصایت وصیّ، اختیارات وصیّ، اجرت وصیّ و اثبات وصایت است.