وقت

وقت در اصطلاح، به بخشی معین از زمان گفته می‌شود که برای انجام کاری خاص فرض و تعیین شده است. • در فقه اسلامی ، وقت یکی از عناصر بنیادین در تحقق تکالیف شرعی و موضوعات احکام به‌شمار می‌آید. بسیاری از واجبات و محرمات ، تنها در وقت خاص خود اعتبار می‌یابند و خارج از آن، یا مشروع نیستند یا اثر شرعی ندارند؛ ازاین‌رو، وقت در فقه نه صرفاً ظرف وقوع، بلکه گاه قید حکم محسوب می‌شود. به‌گونه‌ای که در عبادات ، معاملات و ایقاعات ، تعیین یا تحقق آن شرط صحت یا وجوب است. • به‌طور کلی، وقت در فقه اسلامی ابزاری برای نظم‌بخشی به تکلیف و رفع ابهام در عمل است و فهم دقیق آن، مقدمه‌ای ضروری برای درک صحیح بسیاری از احکام شرعی به‌شمار می‌آید. از احکام مرتبط با وقت در بسیاری از باب‌ها؛ اعم از عبادات ، عقود و ایقاعات، همچون طهارت ، صلات ، زکات ، صوم ، اعتکاف ، جهاد ، تجارت ، حجر ، مزارعه و مساقات ، اجاره ، نکاح ، طلاق ، اطعمه و اشربه ، لقطه ، حدود و دیات سخن گفته‌اند که به مهم‌ترین موارد آن اشاره می‌شود. فهرست مندرجات ۱ - کلمات کاربرد در زمان ۲ - ظرف تحقق تکالیف ۳ - حکم وقت در طهارت ۴ - حکم وقت در صلات ۵ - حکم وقت در زکات ۶ - حکم وقت در صوم ۷ - حکم وقت در اعتکاف ۸ - حکم وقت در جهاد ۹ - حکم وقت در تجارت ۱۰ - حکم وقت در حجر ۱۱ - حکم وقت در مزارعه و مساقات ۱۲ - حکم وقت در اجاره ۱۳ - حکم وقت در نکاح ۱۴ - حکم وقت در طلاق ۱۵ - حکم وقت در اطعمه و اشربه ۱۶ - حکم وقت در لقطه ۱۷ - حکم وقت در حدود ۱۸ - حکم وقت در دیات ۱۹ - پانویس ۲۰ - منبع