قبلاً در شرح ماده ۱ توضیح داده ایم که مهمترین نتیجه توافق طرفین عقد، ایجاد تعهد برای هر دو طرف عقد است پیمان نیز به عنوان یک عقد و قرارداد از این قاعده مستثنا نیست. متعهد باید به تعهد خود عمل کند و در صورت ایفا نکردن تعهد باید خسارتهای طرف مقابل را جبران کند. ماده ۲۲۶ قانون مدنی می گوید: «در مورد عدم ایفای تعهدات از طرف یکی از متعاملین طرف دیگر نمی تواند ادعای خسارت نماید مگر این که برای ایفای تعهد مدت معینی مقرر شده و مدت مزبور منقضی شده باشد و اگر برای ایفای تعهد، مدتی مقرر نبوده، طرف، وقتی می تواند ادعای خسارت نماید که اختیار موقع انجام با او بوده و ثابت نماید که انجام تعهد را مطالبه کرده است».
پس مسؤلیت قراردادی عبارت است از التزام متعهد به جبران خسارتی که در نتیجه عدم اجرای قرارداد به طرف او وارد میشود.» نگاه کنید به قواعد عمومی قراردادها (جلد چهارم)، ناصر کاتوزیان، انتشارات بهنشر، چاپ اول
موادِ قانونیِ مستند در این صفحه 1
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
