ولایت: معنای ولایت

واژه ولایت همراه مشتقاتش در قرآن کریم بسیار به کار رفته است. برخی لغویان گفته‌اند: ولایت به کسر واو، مصدر «والی» و به فتح آن، مصدر «موالات» است. بنابراین، وِلایت به معنای امارت و وَلایت به معنای دوستی خواهد بود. برخی دیگر گفته‌اند: ولایت به فتح واو مصدر و به کسر آن اسم است، مانند اِمارت و نِقابت؛ چه اینکه وِلایت اسم کاری است که انسان متولّی و عهده‌دار آن شده است. برخی نیز ولایت به کسر و فتح واو را به یک معنا دانسته‌اند. وِلایت در لغت به معنای سلطنت و نُصرت (یاری کردن) آمده است. برخی گفته‌اند: در معنای ولایت، تدبیر و قدرت و تصرف نهفته است و تا زمانی که این سه در کسی جمع نشود، عنوان والی یا ولیّ بر او اطلاق نمی‌شود. در فقه ، ولایت به معنای سلطنت بر غیر و نفوذ تصرفات دارنده ولایت [ ولی ] در امور مولّی علیه موضوع احکامی قرار گرفته است. منبع: کتاب العین، واژه «ولی» · الصحاح، واژه «ولی» · شمس العلوم، ج۱۱، ص۲۵۹ · لسان العرب، واژه «ولی» · النهایة، واژه «ولا» · بلغة الفقیه، ج۳، ص۲۱۰