به طور کلی، امام باید از هرگونه عیب بدنی یا روحی پیراسته باشد؛ امامت، مقامی آسمانی است و یک منصب دنیوی و معمولی نیست. کسانی که به این منصب میرسند، منصوب خداوند متعالاند و از این رو، باید به اصول فضایل نفسانی؛ یعنی حکمت ، شجاعت و عفت - که جمع آنها « عدالت » است- آراسته باشند. میفرمایند: «لا یَنْبَغِی انْ یَکُونَ الْوَالِی عَلَی الفُرْوجِ وَ الْدَّمَاء وَ الْمَغَانِمِ وَ الْاَحْکَامِ وَ اِمَامَةِ الْمُسْلِمین، البَخِیلَ، فَتَکُونَ فِی اَمْوَالِهِم نَهْمَتُهُ، لا الْجَاهِلَ فَیُضِلَّهُم بِجَهْلِهِ، وَ لا الْجَافِیَ فَیَقْطَعَهُمْ بِجَفَائِهِ، وَ لَا الْخَائِفَ لِلدُّوَلِ فَیَتَّخِذَ قَوْمَاً دُونَ قَوْمٍ، وَ لَا الْمُرْتَشِیَ فِی الْحُکْمِ فَیَذْهَبَ الْحُقُوقِ، وَ یَقِفُ بِهَا دُونَ الْمَقَاطِعِ وَ لَا الْمُعَطِّلِ لِلسُّنَةِ فَیَهْلِکْ الاُمَّةَ.» شایسته نیست که کسی که بر ناموس، خونها، غنیمتها، احکام دینی و رهبری مسلمانان ولایت دارد بخیل باشد، زیرا چنین فردی به مال و ثروت مردم چشم طمع میدوزد.
و شایسته نیست رهبر مسلمانان از دولتهای بیگانه ترسناک باشد، زیرا در این صورت (در پیمانهای سیاسی خود بدون رعایت مصالح مسلمین) برخی را بر برخی دیگر ترجیح میدهد. و نیز شایسته نیست حاکم اسلامی رشوهگیر باشد، زیرا در این صورت حقوق را پایمال میکند. و نیز شایسته نیست که پیشوای مسلمانان سنت پیامبر (صلّیاللهعلیهوآله) را نادیده بگیرد، زیرا نتیجه آن هلاکت امت خواهد بود. و در جای دیگر فرموده است: «اِنَّ مِنْ اسْخَفَ حَالَاتِ الْوُلَاةِ عِنْدَ صَالِحِ النّاسِ، اَنْ یُظَّنَ بِهِمْ حُبُّ الْفَخْرِ وَ یُوضَعَ اَمْرُهُمْ عَلَی الْکِبْرِ.» از بدترین حالات زمامداران نزد صالحان این است که گمان برده شود آنان فریفته خودبینی شده و کارشان بر تکبر و خودخواهی نهاده شود.
و نیز در جای دیگر میفرمایند: «اِنَّ الله فَرَضَ عَلی ائمَّةِ الْعَدْلِ اَنْ یُقَدِّرُوا اَنفُسَهُم بِضَعْفَةِ النَّاسِ، کَیْلاً یَتَبَیَّغَ بِالفَقِیرِ فَقْرُهُ.» خداوند، بر پیشوایان عادل واجب کرده است که بسان افراد فقیر و تهیدست زندگی کنند، تا فقر و تهیدستی بر آنان غلبه نکند (و مایه گمراهی آنان نشود).
منبع: ارشاد الطالبیین، ص۳۲۵- ۳۷۵ · ص ۵۳۰، خطبه ۲۱۶ · ص ۵۱۵، خطبه ۲۰۹
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
