پیمان عقد تشریفاتی است

اساساً در حقوق ایران اصل بر این است که کلیه ی عقود رضایی اند. یعنی اراده و قصد و رضایت طرفین برای انعقاد آنها کافی است و نیازی به تشریفات دیگری ندارد. در چنین عقودی آنچه اهمیت دارد چگونگی وقوع آنهاست نه چگونگی شکل و صورت آنها. اما درست برخلاف عقود رضایی، در عقود تشریفاتی توافق دو اراده در صورتی اعتبار قانونی دارد که به شکل مخصوصی و با تشریفات معینی بیان شود. برای مثال، فروش اموال دولتی حتماً باید از طریق مزایده و خرید آنها به شیوه ی مناقصه انجام گیرد. نمونه ی بارز عقود تشریفاتی پیمان است زیرا برگزاری مناقصه جهت انعقاد پیمان از الزامات این عقد تشریفاتی است. حتا چارچوب متحد الشکل آن که تحت عنوان و شرایط خصوصی پیمان» از سوی سازمان برنامه و بودجه کشور تنظیم و به استناد ماده ۲۳ قانون برنامه و بودجه طی بخشنامه ای به کلیه ی دستگاههای اجرایی ابلاغ شده است تا همه ی پیمانها در قالب آن منعقد گردد، جملگی نشانه ی پر واضحی است بر تشریفاتی بودن پیمان. پس پیمانی که خارج از قالب و چارچوب این قرارداد متحد الشکل بین دستگاه اجرایی و پیمانکار امضا شود، قانوناً باطل و از درجه ی اعتبار ساقط است.