لزوم سوگند خوردن و تعرفه و تحذیر شاهد

۳۰۱ لزوم سوگند خوردن و تعرفه و تحذیر شاهد: ماده ۲۳۶ ق.آ.د.م مقرر می دارد قبل از ادای گواهی دادگاه حرمت گواهی کذب و مسؤولیت مدنی آن و مجازاتی که برای آن مقرر شده است را به گواه خاطر نشان می سازد. گواهان قبل از اداء گواهی نام و نام خانوادگی، شغل، سن و محل اقامت خود را اظهار و سوگند یاد میکنند که تمام حقیقت را گفته و غیر از حقیقت چیزی اظهار ننمایند. قانون مرجع سوگند را تعیین نکرده است تا شاهد به تناسب اعتقاد و مذهب و آرمان های خود به آنچه مقدس میداند سوگند یاد کند: به عنوان مثال، مسلمان به قرآن و مسیحی به مسیح و انجیل و یهودی به موسی و تورات سوگند بخورد. قدر مشترک در تمام ادیان سوگند به خدای متعال است که رویه قضایی از آن استفاده می کند. به نظر می رسد که حتی سوگند مطلق و بدون ذکر مرجع نیز پذیرفته است و شاهد می تواند بگوید سوگند می خورم که تمام حقیقت را بگویم و جز حقیقت سخنی نگویم.