یکپارچگی و تمامیت خواسته — دعاوی که خواسته آن بیست هزار ریال

ماده سال ۱۳۱۸ : «دعاوی متعدده را که منشاء و مبنای آن مختلف است نمی توان به موجب یک دادخواست اقامه نمود، مگر آن که دعاوی نامبرده طوری مربوط باشد که دادگاه بتواند به تمام آنها در ضمن یک دادرسی رسیدگی کند . دعاوی که خواسته آن بیست هزار ریال کمتر است استفاده نمایند نمی توانند ادعای خود را که ناشی از یک دعوی خود صرفنظر نمایند. یکپارچگی و جدایی ناپذیری خواسته را به جهات گوناگون جایز و روا ندانسته است؛ گاهی برای جلوگیری از نادیده گرفتن صلاحیت قانونی دادگاه بالاتر خواهان را از جداسازی خواسته منع میکند و گاه نیز از کاستن ارزش خواسته به هدف بهره مندی از دلیل اثباتی شهادت جلوگیری کرده است و گاه هم خواهان را از تجزیه ی خواسته و ادعای خود که برآمده از یک مدرک است و به منظور رفتن به به دادگاه تالی انجام می پذیرد، باز می دارد. مگر این که خواهان با انتخاب و گزینش بخشی از حق مورد ادعا به عنوان خواسته از باقی آن بگذرد و صرفنظر کند و این به معنی کوچک کردن خواسته است نه تقسیم و جداسازی آن برای باز آوری و چندبارگی اقامه ی یک دعوا و خواسته به سخنی دیگر قانونگذار کوچک شدن خواسته را با آوردن بخشی از آن و صرفنظر کردن از بخشی دیگر پذیرفته است. این روش باعث میشود ضمن پاسداری از قاعده و شرط یک بارگی دعوا و همچنین یک پارچگی آن از دوبارگی و تکرار همان خواسته و برپایی دیگر بار دعوا به نحو موثری پرهیز و خودداری شود. چنان که در آینده خواهیم گفت نیاوردن دوباره این قاعده و شرط خواسته در قانون آیین دادرسی مدنی سال ۱۳۷۹ را باید به حساب روشن بودن آن و بیان مطلب در قالب قواعدی دیگر گذارد مانند قاعده مقرر در ماده ۳۶۲ ق.آ.د.م و بند ۲ آن).