(۲) حسن انجام کار — منظور از انجام تعهدات آن است که

منظور از انجام تعهدات آن است که پیمانکار به تعهداتی که در شرایط عمومی پیمان بر ذمه ی اوست عمل کند. مسلماً انجام ندادن تعهدات از سوی پیمانکار یا به صورت تأخیر و یا به شکل نقض همه ی پیمان ممکن است نمودار شود. در صورت تحقق هر یک از آن دو کارفرما می تواند هم، مطالبات خود را از پیمانکار از هر منشأیی که باشد وصول کند و هم در صورت نقض کلی پیمان کارفرما حق دارد برابر مفاد ماده ۴۶ شرایط عمومی پیمان، به فسخ پیمان مبادرت نماید. اما چون در اثر حدوث این عوامل، ممکن است کارفرما از نظر مالی دچار خسران شود لذا در ماده ۳۴ شرایط عمومی پیمان چنین تمهید شده که ضمانت اجرایی مطمئنی برای جبران خسارت کارفرما پیش بینی شود. پس پیمانکار تعهدات مربوط به انجام به موقع کارها و نقض نکردن پیمان را به وسیله ی ماده ۳۴ شرایط عمومی پیمان در برابر کارفرما تضمین می کند. اما، تضمین حسن انجام کار که در ماده ۳۵ شرایط عمومی پیمان تمهید شده، در اصل با تضمین انجام تعهدات متفاوت است. زیرا به موجب بند (الف) ماده ۱۸ شرایط عمومی پیمان پیمانکار مسئولیت کامل حسن اجرای کارهای موضوع پیمان را طبق اسناد و مدارک پیمان پذیرفته و عهده دار شده است. چنین تعهدی سوای از انجام تعهدات پیمان است. یعنی پیمانکار تعهدات مندرج در پیمان را باید به موقع انجام دهد و از اجرای کامل تعهدات خود نیز سرباز نزند اما ممکن است، اجرای کارهای وی علی رغم انجام تعهدات - ناقص یا بی کیفیت باشد. برای این که پیمانکار به این تعهدات خویش نیز عمل کند، با مکانیزم پیش بینی شده در ماده ۳۵ شرایط عمومی پیمان، پرداخت مبلغی را جهت جلوگیری از نقض احتمالی تعهد مزبور در مقابل کارفرما عهده دار می شود. ولی باید توجه داشت که هر چند فلسفه ی وجودی هر یک از تضمین های بالا با هم متفاوت است با این حال، طبق برخی از ماده های پیمان، به طور کلی کارفرما هر مطالبه ای از هر بابت که از پیمانکار داشته باشد می تواند از هر دو تضمین بالا وصول کند. هر بابت که از پیمانکار داشته باشد می تواند از هر دو تضمین بالا وصول کند. بدین ترتیب کارفرما ابتدا موقع امضای پیمان ۵ درصد از مبلغ اولیه ی پیمان را بابت تضمین انجام تعهدات پیمانکار در اختیار خود دارد و سپس به تدریج با کسر ۱۰ درصد از صورت وضعیت های وی، در نهایت مجموعاً ۱۵ به عنوان تضمین در اختیار خود می گیرد. البته، اخذ تضمین در معاملات و مبادلات تجاری و به طور کلی در پیمانها امری مرسوم است که به منظور حصول اطمینان از نقض نکردن تعهد یا تعهدات، توسط هر یک از دو طرف قرارداد از آن استفاده میشود.