۵ - ۱ - پاسخ ماهوی خوانده به ادعای خواهان — دفاعی بودن ماهیت دعوای متقابل تنها از

الف - اقرار به دعوا را ثبت یا ابلاغ کند. اب - ضبط و ثبت یک دفاع که ممکن است به همراه دعوای متقابل باشد. ج - ثبت اعلام ابلاغ . تصدیق و تأیید ابلاغ اخطاریه - تصدیق ابلاغ در صورتی استفاده و اعلام میشود که خوانده نتواند دفاعی را در زمان محدود تنظیم و ثبت نماید یا خوانده بخواهد به صلاحیت دادگاه اعتراض و ایراد نماید. با تصدیق ابلاغ توسط خوانده ۱۴ روز دیگر به خوانده مهلت داده میشود تا دفاع خود را ثبت کند به گونه ای که نیاز به ابلاغ آن تا ۲۸ روز دیگر بعد از ابلاغ ویژگی های دعوا به تأخیر می افتد (6)(1) 15.4 CPR, r). ج - ۵ - ۲ - پاسخ به دعوا با اقامه دعوای متقابل یکی از طرق دفاعی از سوی خوانده اقامه دعوای متقابل است؛ خوانده با توسل به این طریق دفاعی نه تنها در صدد رد دعوای اصلی خواهان بر می آید بلکه افزون بر آن، ادعای متقابل خویش را نیز اقامه و در صورت موفقیت در اثبات آن حق مورد ادعای خود را نیز بر مسند اثبات و اعلام قضایی دادگاه می نشاند. ⚠ احتیاط: ممکن است آغاز یا پایانِ مطلب در بندِ مجاور باشد. ج - ۵ - ۲ - پاسخ به دعوا با اقامه دعوای متقابل یکی از طرق دفاعی از سوی خوانده اقامه دعوای متقابل است؛ خوانده با توسل به این طریق دفاعی نه تنها در صدد رد دعوای اصلی خواهان بر می آید بلکه افزون بر آن، ادعای متقابل خویش را نیز اقامه و در صورت موفقیت در اثبات آن حق مورد ادعای خود را نیز بر مسند اثبات و اعلام قضایی دادگاه می نشاند. دعوا بودن ادعای متقابل خوانده دعوای اصلی تردیدی نیست و تقریباً میتوان بر آن بود که ⚠ احتیاط: ممکن است آغاز یا پایانِ مطلب در بندِ مجاور باشد. دعوا بودن ادعای متقابل خوانده دعوای اصلی تردیدی نیست و تقریباً میتوان بر آن بود که شرایط عمومی حائز شرایط اختصاصی نیز باشد. دعوای متقابل اصولاً به دو هدف اصلی اقامه میشود؛ نخستین هدف آن است که خوانده ادعایی که در برابر خواهان دارد در قالب دعوای متقابل اقامه میکند. خوانده با این دعوا حقی که برای خود قایل بوده به شرط داشتن وحدت منشأ یا ارتباط کامل با دعوای نوزدهم پاییز ۱۳۸۷، صص ۴۶۰ و ۴۶۲، ش ۸۴۱ و ۸۴۵ دکتر … آیین دادرسی مدنی، شرکت اصلی در برابر خواهان مطرح میکند. هدف دیگر از اقامه دعوای متقابل فقط طرح یک ادعا و وصول آن نیست بلکه بیش از آن دفاع در مقابل دعوای خواهان است. اگر خوانده بتواند حق مورد ادعای متقابل خود را نزد دادگاه به اثبات برساند دعوای اصلی خواهان را بی اثر خواهد ساخت. به همین علت به دعوای متقابلی نیز که خوانده در این مقام اقامه کند، دفاع و پاسخ خ. گ. میشود که نوع دیگری از دفاع ماهوی است. دفاعی بودن ماهیت دعوای متقابل تنها از این منظر است که خوانده دعوای اصلی با اقامه دعوای متقابل در صدد اثبات موضوعی است که با اثبات آن دعوای اصلی را از درون تهی و بی اثر می سازد. بنابراین چنین دعوایی (تقابل خواهان دعوای متقابل را از هر گونه دفاع دیگری در برابر دعوای اصلی بی نیاز و مستغنی می سازد. از این جهت است که اقامه دعوای متقابل دارای دو اثر همسو و در عین حال متفاوت است؛ هم دفاع است و در صورت اثبات و احراز آن توسط دادگاه دعوای اصلی را رد میکند و هم موضوع جدیدی را در قالب یک دعوا که به عنوان دعوای متقابل نامیده میشود به اثبات میرساند. این ویژگی از دعوای متقابل را تنها می توان در مواردی دید که دعوای متقابل با دعوای اصلی دارای ارتباط کامل باشد. در جایی که میان این دو دعوا وحدت منشأ وجود دارد این اثر دفاعی را به طور کامل و تمام عیار نمی توان یافت. اقامه دعوای متقابل برای دفاع در انگلستان - خوانده ای که به دعوای مطروحه معترض است و با آن اختلاف دارد باید پاسخی را در مقام یک دفاع به ثبت برساند. یکی از فرمهای مربوط به بسته پاسخ فرم دفاع و دعوای متقابل است که فرمی متفاوت با فرمهای مربوط به دفاع در برابر دعاوی مبالغ معین (NOB) و دعاوی نا معین غیر پولی (N9D) است. در این فرم دفاعی فضایی وجود دارد که در آن جا خوانده می تواند جهات و دلایل این که چرا ادعای مطروحه مورد اعتراض و نفی وی است و قابل قبول نیست و همچنین جزییاتی از هرگونه دعوای متقابل را بیاورد و استدلال کند. خوانده از راه دیگری نیز میتواند دفاع خود را با استفاده از یک کاغذ معمولی یا برگ عادی پیش نویس کرده و به ثبت برساند. این موضوع در بند ۱۵ دستورالعمل دادگاه شناسایی و به رسمیت شناخته شده است و مقرر میدارد یک دفاع ممکن است در یک بسته دفاعی گرد هم آید. این طریق موازی اغلب به وسیله حقوقدانان و وکلای دادگستری با اقدام برای موکلانشان استفاده می شود زیرا دفاعیات سامان یافته و خوب تنظیم شده، به این سمت گرایش دارد که وقایع و رویدادها را با برخی جزییات آن در یک جا جمع نماید. در حالی که فضایی که در فرم دفاع در نظر گرفته شده کاملاً محدود است. در حقوق انگلستان به خوانده دعوا حق داده شده تا اگر او در مقابل و علیه سبب دعوایی دارد، این سبب می تواند یا به وسیله دعوای جداگانه اقامه شود و یا از طریق طرح دعوای متقابل در یک دعوای موجود و مطرح به عمل آید. اصولاً در فرضی که دفاعی برای خوانده متصور باشد، آن دفاع به عنوان پاسخ و دفاع به مفهوم خاص و ادعای متقابل شناخته شده است. یک دعوای متقابل گو این که یک ادعا و دعوا است مورد رسیدگی قرار می گیرد. دعوای متقابل اصولاً باید با تجویز دادگاه اقامه شود تا تحت رسیدگی در آید. اما اگر ادعای متقابل مزبور در قالب دفاع مطرح گردد میتواند بدون مجوز دادگاه نیز صورت پذیرد. پاسخ خوانده به ادعا و دعوای خواهان همواره همراه با معارضه و تعرض به خواهان و ادعای او نیست. گاهی پاسخ خوانده همراه و هم جهت با ادعای مطروحه است؛ خوانده بدون این که در برابر دعوای مطروحه موضعی دفاعی به خود بگیرد، به ذی حقی خواهان اقرار ماده ۲۰۲ ق.آ.د. م) و اخبار به حق مورد دعوا به نفع او و به ضرر خود (ماده ۱۲۵۹ ماده ۲۰۲ ق.آ.د. م : هرگاه کسی اقرار به امری نماید که دلیل ذی حق بودن طرف او باشد، دلیل دیگری برای ثبوت آن لازم نیست. قانون مدنی میکند. اقرار خوانده دعوا به ذی حقی خواهان دفاع در برابر او نیست بلکه تأیید ادعای مطروحه و بیان شده است؛ اقرار به ذی حقی خواهان در موضوع دعوا، دفاع نیست ولی پاسخ نسبت به ماهیت دعوا محسوب می شود. درست است که اصولاً خ. د. پ. به دعوای خواهان به مقابله بر میخیزد و با او همراه نمی شود ولی همواره اینطور نیست که با خواهان سر ناسازگاری داشته باشد. در برخی اوقات خوانده به دلایل و علی که خود می داند تسلیم خواسته خواهان می گردد؛ اقرار به نفع خواهان و تسلیم شدن به ادعای او گاهی به این علت است که به واقع خواهان را مستحق حق مورد خواسته می داند. در مواقعی قناعت وجدانی در مدیونیت خود ندارد ولی در درستی شخصیت خواهان به خود تردید راه نمی دهد و به این خاطر آن را می پذیرد و به قبول ادعای او تن میدهد. زمانی نیز به امید صلح و آشتی با خواهان از حقوق خود می گذرد و برای او اعلان حق میکند. در همه موارد یاد شده و گونه هایی از این دست پاسخ خوانده نه تنها پاسخی ماهیتی است بلکه از نوع همراهی و همگامی با خواهان و اجابت خواسته ادعایی او است. صلح و سازش در جریان دادرسی از جمله نهادها و ابزاری است که مانند اقرار میتواند به دادرسی پایان بدهد با این تفاوت که شخص حتی با وجود صلح قادر است به انکار و رد دعوای خواهان نیز پای بفشارد. بنابراین شخصی که به عنوان خوانده در جریان دادرسی درخواست صلح میکند درخواست او که در مقام پاسخ دادن به ادعای خواهان و البته برای فصل خصومت و رفع ماده نزاع است اقرار به ذی حقی خواهان محسوب نمیشود (ماده ۷۵۵ قانون مدنی).