آدم ربایی در قانون کاهش مجازات حبس تعزیری

آدم ربائی، جرمی عمدی است. بنابراین مرتکب باید قصد ربودن انسان زنده را بر خلاف میل وی داشته باشد و عنصر مادی جرم آدم ربائی یعنی عمل ربودن افراد به عنف یا تهدید یا حیله یا به هر نحو دیگر، عنصر مادی جرم آدم ربائی محسوب می‌شود. عوامل تشدید بزه آدم ربائی، عنف و تهدید م. ب. که از عوامل مشدده شخصی است. عنف به دو صورت است: 1- واقعی: سالب قصد و اختیارات که واجد آن بوده 2- حکمی: سایر عوامل خواب، بیهوشی، مستی، صغر سن، تهدید که ربایش باعث سلب یا زوال قصد یا اختیار شده باشد. امام خمینی در تحریرالوسیله می‌فرمایند: عنف همان عدم رضایت است یعنی عنف همان کراهت است و اینکه مجنی‌علیه، میلی نداشته باشد. ولی در خصوص اطفال از قواعد کلی حقوق مدنی استفاده می‌کنیم و اصل رضایت در کسانی که قوه تمیز ندارند، مخدوش هست و همچنین با وحدت ملاک از تبصره 2 ماده 224 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 و ن. ب. ا. برای اثبات عنف بودن جرم، آدم ربائی باید اثبات گردد و در خصوص اطفال، قانونگذار اماره دارد و نیازی به اثبات ندارد. در هر صورت همین که طفل ربوده شود ب. ت. ب. مراتب اعلام شده، عنف محسوب می‌شود و متهم به مجازات اشد درجه چهار ماده 19 قانون فوق‌الذکر محکوم می‌گردد.