اجازه خروج از کشور طفل یا مجنون موضوع ماده 42 قانون حمایت خانواده

ب. ت. ب. اینکه وفق ماده 42 قانون حمایت خانواده برای خارج کردن اطفال و مجانین از کشور دادگاه می‌بایست تأمین مناسبی اخذ کند: اولاً - تأمین مناسب می‌بایست چه چیزی باشد؟ (مخصوصاً ب. ت. ب. این امر که احتمال عدم بازگشت برای طفل یا مجنون وجود دارد.) ثانیاً - آیا در صورت اذن خروج می‌بایست مدتی برای بازگشت طفل یا مجنون از سوی دادگاه تعیین شود؟ ثالثاً - برای اذن به خروج باید پرونده‌ای مستقل تشکیل شود یا اینکه در پرونده حضانت یا ملاقات یا قیمومیت باید تأمین اخذ شود؟ و اگر هر سه پرونده وجود داشته باشد در کدام‌یک از پرونده اقدام به اخذ تأمین شود؟ نظر هیئت عالی نظریه ابرازی و اتفاقی نشست تخصصی قضات محاکم خانواده حوزه قضایی شیراز در فرض سوال مطلوب و مورد تائید هیات عالی م. ب.. نظر اتفاقی اولاً؛ ب. ت. ب. سیاق عبارات به کار گرفته شده در ماده 42 قانون حمایت خانواده مصوب 1391 و به‌ویژه عبارت: «درخواست ذی‌نفع» و «تأمین مناسبی اخذ می‌کند»، به نظر می‌رسد تأمین می‌تواند هر مالی اعم از منقول یا غیرمنقول یا وجه نقد باشد؛ و احکام ناظر بر تأمین مأخوذه از حیث «ضمانت و نحوه اجرای آن» تابع قواعد عمومی حاکم بر تعهدات مدنی است و احراز تخلف متعهد و مسئولیت وی و پرداخت خسارات، نیازمند طرح دعوای جداگانه از سوی ذی‌نفع و اثبات مراتب در دادگاه ذی‌ربط است. ضمناً ب. ت. ب. ماده 8 قانون فوق‌الذکر، رسیدگی دادگاه خانواده فاقد تشریفات آیین دادرسی مدنی است. ثانیاً؛ از آنجایی‌که در ماده 42 فوق‌الذکر عنوان شده که دادگاه با در نظر گرفتن «حق ملاقات اشخاص ذی‌نفع» و در صورت صلاح‌دید، اجازه خروج از کشور طفل یا مجنون را می‌دهد، بنابراین در صورت اذن در خروج، به نظر می‌رسد باید مدتی برای آن از سوی دادگاه تعیین شود. ثالثاً؛ ب. ت. ب. ماده 42 مورد بحث اذن خروج صغیر یا مجنون بنا به درخواست ذی‌نفع صورت می‌گیرد و نیاز به تقدیم دادخواست ندارد و اگر ضمن پرونده حضانت و نگهداری و ملاقات نیز به عمل آید، با منعی مواجه نیست.