ایراد جرح از ناحیه احدی از سارقین

در صورتی که احدی از شرکای جرم سرقت نسبت به ایراد جرح در حین سرقت اقدام نماید؛ آیا بزه سرقت صورت گرفته نسبت به سایر شرکای جرم نیز مشدده و مقرون به آزار تلقی خواهد شد؟ نظر هیات عالی طبق ماده 125 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392، اشخاصی که در عملیات اجرایی جرم مشارکت می‌کنند و جرم مستند به رفتار همه انهاست شریک در جرم محسوب می‌شوند و مجازات هریک از مجازات فاعل مستقل آن جرم است. بنابراین در فرضی که احراز شود سرقت مقرون به ازار موضوع ماده 652 قانون مجازات اسلامی (تعزیرات) مصوب 1375 با مشارکت دو نفر ارتکاب یافته است. هردو سارق به مجازات سرقت مقرون به آزار محکوم می‌شوند و اگر در راستای سرقت، جرمی نیز واقع شده باشد مجازات هر دو سارق براساس قسمت آخر ماده قانونی پیش گفته تشدید می‌شود و وارد کننده جرح به مجازات جرح وارده نیز محکوم می‌شود. نظر اکثریت با عنایت به اینکه مقرون به آزار بودن در ماده 652 قانون مجازات اسلامی مصوب 1375 وصف سرقت در نظر گرفته شده است؛ لذا ارتکاب آزار از ناحیه احدی از شرکای جرم مانع تسری وصف مزبور به سایر شرکای جرم نخواهد گردید و توجها به اینکه وحدت قصد نیز صرفاً در عنوان معاونت در جرم پیش‌بینی شده است در تسری وصف مشدده به سایر شرکا نیازی به وحدت قصد شرکای جرم نیز نمی‌باشد. نظر اقلیت اگرچه با عنایت به مفاد ماده 652 قانون مجازات اسلامی مصوب 1375 نیازی به ایراد آزار از ناحیه تمامی شرکای جرم جهت تحقق بزه سرقت مقرون به آزار نمی‌باشد لیکن در صورت اثبات این امر از ناحیه سایر شرکای جرم مبنی بر عدم وجود قصد قبلی جهت ایراد جرح نسبت به بزه‌دیده و ارتکاب آن از ناحیه احدی از شرکای جرم سرقت تسری عنوان مشدده به تمامی شرکای جرم سرقت خالی از اشکال نمی‌باشد.