برائت یا پذیرش رضایت آگاهانه بیمار

بیشتر همکاران قضایی حاضر در نشست قضایی، قائل به مسئولیت ماموران اورژانس و پزشک اورژانس و یا هر دو بوده اند. مهمترین استدلال های این گروه از همکاران بدین شرح بوده است: 1- اگرچه در قوانین بسیاری از کشورها رضایت به‌صورت آگاهانه از بیمار پذیرفته شده با این استدلال که شخص مالک بدن خود م. ب. و هرگونه تهاجم و عمل و جراحی باید با رضایت وی باشد اما در موارد اورژانسی، پزشکان این اختیار را دارند حتی بدون اجازه بیمار اقدامات درمانی را شروع نمایند. در قانون ایران هم در ماده 2 موارد اورژانسی رو مشخص نموده و در ماده 4 بیمارستانها و.. را مکلف به پذیرش نموده است. بر این اساس با این استدلال که نداشتن پول باعث عدم انتقال بیمار شده قابل توجیه نبوده و به نظر می‌رسد پزشکی که دستور رهایی بیمار را داده ضامن و مسئولیت دارد و مسئولیتی، متوجه ماموران اورژانس نیست؛ زیرا به دستور مافوق خود اقدام کرده اند. 2- در این حالت، به نظر می‌رسد بیمار در وضعیتی نیست که بتواند تصمیم بگیرد یا درست تصمیم بگیرد؛ در نتیجه به صرف رضایت بیمار نباید بسنده شود؛ علاوه بر آن وی بیمار است، اطلاع دقیق، کامل و درستی از وضعیت جسمانی خود ندارد؛ در حالی که پزشک و یا پرستاران متوجه موضوع هستند؛ به همین جهت به نظر می‌رسد علاوه بر پزشک، پرستاران نیز مسئول هستند. 3- در این مورد آنچه موجب امتناع بیمار از اعزام به بیمارستان شده، عجز وی از پرداخت هزینه‌های درمان و بستری بوده است. با عنایت به اینکه ظاهراً در مورد بیماران اورژانسی مشمول قانون مجازات خودداری از کمک به مصدوم و رفع مخاطرات جانی، پذیرش بیماران مشمول فوریت های پزشکی که در صورت عدم درمان فوری در معرض مخاطرات جانی هستند، بایستی رایگان انجام گیرد حتی در بیمارستانی خصوصی بستری شوند و هزینه این خدمات طبق آیین نامه این قانون از طریق وزارت بهداشت پرداخت می‌شود در نتیجه مسئولان اورژانس بایستی این امر را به ایشان تفهیم می کردند که بستری شدن هزینه‌ای برای وی با پذیرش از طریق اورژانس ندارد. چه بسا در این وضعیت بیمار با اطمینان خاطر از لحاظ عدم الزام به پرداخت هزینه های درمان حاضر به اعزام به بیمارستان می شد. بر این اساس به نظر می‌رسد مسئولان اورژانس و پزشک که بیمار را توجیه نکرده اند مسبب مرگ وی بوده و هم از نظر مسئولیت مدنی، مسئول دیه هستند و هم از نظر کیفری مشمول قوانین جزایی هستند. 4- ب. ت. ب. اینکه اورژانس با ادعای عدم رضایت بیمار به لحاظ نداشتن هزینه نسبت به انتقال ایشان به مرکز درمانی اقدام ننموده است با لحاظ ماده 5 آیین نامه اجرایی قانون مجازات خودداری از کمک به مصدومین و مواد 1 و 2 قانون مذکور که اشاره به لزوم کمک به افراد دارای شرایط اورژانسی با تاکید بر لزوم اقدام توسط افرادی که به سبب شغل مکلف به کمک به این اشخاص هستند و از سوی دیگر موجه نبودن عدم کمک به بیمار اورژانسی به بهانه عدم رضایت ایشان به لحاظ عدم تمکن مالی (یا حداقل توضیح امکان بستری شدن به هزینه دولت به بیمار حسب فرمایش همکاران قضایی دیگر) و مسئولیت مطلق اورژانس در خصوص بیمار تا قبل از انتقال وی به مرکز درمانی حسب ماده 5 آیین نامه و تلقی مشاوره تلفنی پزشک به اورژانس به صرف راهنمایی نه دستور به مسئول اورژانس (به لحاظ اینکه اورژانس زیر نظر بیمارستان یا پزشک خاصی نمی‌باشد) و با امعان نظر در ماده 497 قانون مجازات اسلامی که در موارد خاص اخذ رضایت و برائت از سوی بیمار را لازم ندانسته است به نظر می‌رسد ماموران اورژانس مربوطه دارای مسئولیت هستند.