بررسی امکان شکایت افترا از شاهد

در انتهای ماده 697 قانون مجازات اسلامی تعزیرات در مورد افترا بیان شده (جز در مواردی که موجب حد است به جزای نقدی درجه شش محکوم می‌گردد) حکایت از آن داشته عنصر مادی افترا در مواردی موجب حد بوده و در غیر موارد حد مطابق ماده فوق‌الذکر مستوجب تعزیر م. ب.. با ملاحظه مواد 200، 245 ،247 قانون اخیرالذکر ملاحظه می‌گردد برای شاهد در صورت عدم تحقق موارد مندرج در ماده 200 بزه قدف در نظر گرفته شده است که در بزه قذف مطابق ماده اخیرالذکر بیان گشته (نسبت دادن زنا و لواط). به‌عبارتی قانون‌گذار اظهارات شهود در مقام ادای شهادت را نیز مصداق فعل انتساب تلقی نموده که در تکمیل آن در غیر موارد موجب حد مستوجب تعزیر دانسته است. تفاوت قائل شدن در رفتار موجب حد و رفتار موجب تعزیر در خصوص شاهد از این جهت که عبارت مستوجب حد را انتساب تلقی نماییم و در مستوجب تعزیر انتساب تلقی ننمایم وجاهتی ندارد. نکته دیگر اینکه ذکر عبارت (مطابق قانون آن امر جرم محسوب گردد.) در ماده 697 قانون مجازات اسلامی بخش تعزیرات در خصوص قصد بیان‌کننده عبارات نبوده که بین شخصی به‌عنوان شاکی و شخصی به عنوان شاهد تفاوت قائل گردیم. عبارت اخیر‌الذکر صرفاً رکنی از ارکان بزه افترا بوده که باید از سوی مقام قضایی احراز گردد؛ لذا اظهارات شاهد مصداق رفتار انتساب نمودن بوده و در صورت احراز ارکان بزه افترا مطابق ماده 697 قانون اخیرالذکر مصداق بزه افترا م. ب..