تبانی برای اقامه دعوا به منظور بردن مال غیر

اولاً با عنایت به منطوق ماده صرف اقامه ی دعوی یا طرح شکایت کافی برای تحقق جرم می‌باشد، بدون اینکه نتیجه ای در طرح دعوی حاصل شود و مقنّن طرح دعوی را در این مورد مصداقی از توسل به وسیله ی متقلبانه دانسته است لذا اقامه ی دعوا که مقدّم بر تبانی است برای تحقّق جرم کافی است و ضرورتی برای بردن مال غیر نمی‌باشد، نظریه ی مشورتی مورخ 1390/04/28 نیز موید این موضوع می‌باشد، تفسیر دیگر نیز این است که مقنّن در این جا صرف تبانی برای بردن مال را جرم انگاری و به عنوان جرم مستقل تعیین نموده است و مصداقی خاص از کلاهبرداری که در ماده یک قانون مذکور بیان شده است، را مقنّن جرم انگاری نموده، مصداقی که در واقع می‌تواند ارکانش (ارکان تحقق) متفاوت از کلاهبرداری باشد. نظر اکثریت در مورد سوال دوم: از آنجا که مالی در موضوع سوال برده نشده است، ردّ آن در مقام تعیین مجازات نیز منتفی می‌باشد، رأی وحدت رویه شماره 594 نیز می‌تواند موید موضوع باشد. نظر اکثریت در مورد سوال سوم: اگر اقداماتی به عنوان شروع از جمله تنظیم توافق نامه، تکمیل دادخواست و مراجعه به دفاتر یا ابطال تمبر و... از سوی مرتکب انجام شده باشد، این اقدامات می‌تواند شروع به جرم تلقّی شود و لذا امکان تعیین اقداماتی به عنوان شروع به جرم در ما نحن فیه وجود دارد.