ترک انفاق فرزند بواسطه خروج پدر از کشور

بر اساس ماده 53 قانون حمایت خانواده در صورتی که فردی دارای استطاعت مالی باشد و از تأدیه نفقه افراد واجب‌النفقه خود خودداری کند مرتکب بزه ترک انفاق شده و به حبس تعزیری درجه 6 محکوم می‌شود. اولاً استطاعت مالی داشتن با تمکن مالی داشتن به یک معنی نیست و در واقع تمکن مالی داشتن مفهومی عام‌تر از استطاعت مالی داشتن دارد و ممکن است فردی به صورت بالقوه تمکن مالی داشته باشد ولی بر حسب عدم دسترسی به اموال وی و سهل‌البیع نبودن اموال و... به صورت بالفعل استطاعت مالی نداشته باشد. ثانیاً درست است که تکلیف پدر و جد پدری به پرداخت نفقه فرزند در طول یکدیگر است ولیکن عبارت عدم قدرت پدر به انفاق در ماده 1199 قانون مدنی صرفاً عدم قدرت مالی وی را در بر‌نمی‌گیرد و شامل مواردی می‌شود که به هر دلیلی از جمله عدم دسترسی به پدر و... امکان اخذ و مطالبه نفقه وجود ندارد، ماده 1205 قانون مدنی که بیان می‌دارد در صورتی‌که فرد مکلف به پرداخت نفقه باشد نفقه از اموال غائب اخذ می‌شود، یک تاسیس جدید است و در واقع به فرد واجب‌النفقه این اختیار را می‌دهد که در صورت غیبت پدر یا از امکانات ماده 1199 قانون مدنی و یا از امکانات وی طبق ماده 1205 استفاده نماید به عنوان مثال در صورت غیبت پدر و تمکن مالی وی فرد واجب‌النفقه می‌تواند یا بر اساس ماده 1205 از اموال غائب بر اساس حکم دادگاه به عنوان نفقه استفاده نماید و یا علیه جد پدری اقدام به طرح دادخواست حقوقی و یا شکایت کیفری نماید. بنابراین در فرض سئوال چون عدم قدرت به انفاق در ماده 1199 صرفاً عدم قدرت مال را در‌بر‌نمی‌گیرد و شامل غیبت نیز می‌شود، امکان طرح شکایت کیفری علیه جد پدری وجود دارد.