تکلیف دادسرا در رسیدگی به جرم مشمول غایب

اولاً؛ صدر ماده 58 قانون خدمت وظیفه عمومی مصوب 1390 دو شرط «دستگیری» و یا «خود معرفی» را ذکر نموده است که مورد سوال از هر دو شرط موصوف خارج م. ب. به‌خصوص آنکه براساس مواد 59 و 60 قانون جرایم نیروهای مسلح مجازات هر کدام نیز متفاوت م. ب.. ثانیاً؛ مجازات بند 1 ماده 58 قانون مذکور، اضافه خدمت م. ب. که به نظر این مجازات یک اقدام تنبیهی نظامی محسوب می‌شود و از حیطه مجازات‌های تعزیری خارج است. ثالثاً؛ ماده 58 قانون خدمت وظیفه عمومی مولفه‌ها و شرایطی دارد که مسئول بررسی این شرایط سازمان نظام وظیفه م. ب. و دادسرا نمی‌تواند راساً و با تحقیق از متهم چنین شرایطی را تشخیص دهد. رابعاً؛ در تبصره 3 ماده فوق‌الذکر از عبارت «عذر موجه» استفاده شده است؛ فلذا می‌بایست بدواً مشمول غایب توسط سازمان نظام وظیفه مورد تحقیق و بررسی قرار گیرد و در صورتی که مشمول بند 1 ماده 58 بود راساً اضافه خدمت را اعمال کند و در صورتی که مشمول بند دوم و فراری از خدمت محسوب شود تحت‌الحفظ به دادسرای عمومی و انقلاب معرفی نماید. هرچند ماده 58 مکرر وظیفه شناسایی و تعقیب مشمولان غایب را نیروی انتظامی و کلیه دستگاه‌های دولتی معرفی نموده است اما ماده 9 آیین‌نامه ماده 58 مکرر به صراحت اعلام می‌نماید «سازمان وظیفه عمومی پس از دستگیری مشمولین وظیفه غایب یا فراری ابتدا آنان را به مراجع قضایی معرفی نماید» که این مهم نشان‌دهنده آن است که موضوع بایستی از طریق سازمان نظام وظیفه به دادسرا اعلام شود. فلذا دادسرا به صرف اعلام مرجع انتظامی آن هم خارج از موضوع فرار از خدمت نمی‌تواند راساً اقدامی انجام دهد و بایستی موضوع را با دستور جهت بررسی به سازمان نظام وظیفه اعلام نماید اما در فرضی که مرجع انتظامی صراحتاً اعلام نماید شاکی یا متهم در حکم سرباز فراری است و یا نامبرده اخیرالذکر را دستگیر نمایند دادسرا بایستی وفق مواد 59 و 60 قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح متهم را تحت تعقیب قرار دهد.