جلب ثالث اصلی و تبعی در آیین دادرسی مدنی

نظر اکثریت سوال اول: ب. ت. ب. اینکه در دعوای جلب ثالث تبعی از سوی خواهان جالب ثالث خواسته مستقلی علیه مجلوب ثالث طرح نمی شود و جلب ثالث تبعی در مواردی که قصد خ. ا. ا. که آثار محکومیت احتمالی طرف مقابل را به ثالث نیز تسری دهد یا در مواردی که ثالث برای تقویت موضع جالب، به دادرسی فراخوانده می‌شود تا وی را در جهت پاسخگویی به ادعای طرف مقابل یاری برساند خوانده به معنای اخص محسوب نمی شود و اساساً در این موارد دعوای جلب ثالث قابلیت رسیدگی مستقل را ندارد و در فرض احراز اینکه جلب ثالث به قصد تأخیر در رسیدگی باشد نیز دعوای جلب ثالث تبعی قابل تفکیک نیست و باید توأم با دعوای اصلی مورد رسیدگی قرار گیرد و از کلمه «می تواند » در ماده 139 قانون آیین دادرسی مدنی نیز این امر مستفاد می‌گردد. اتفاق نظر سوال دوم:اتفاق نظر: ب. ت. ب. پاسخ سوال اول، جلب ثالث تبعی اساساً قابلیت رسیدگی مستقل را نداشته و قابل تفکیک نیست باید در محکمه تجدیدنظر توأم با دعوای اصلی مورد رسیدگی و صدور رای مقتضی قرار گیرد لیکن در مورد دعوای جلب ثالث اصلی چنانچه دادگاه بر اساس ماده 139 قانون آیین دادرسی مدنی دعوا را تفکیک نماید باید دادگاه تجدیدنظر به دعوای جلب ثالث اصلی تفکیک شده جداگانه رسیدگی و رای مقتضی صادر کند و این رسیدگی ابتدایی استثنایی بر ماده 7 قانون آیین دادرسی مدنی بوده و از ظهور کلمه « رسیدگی » در ماده 139 قانون مذکور این معنا مستفاد می‌گردد. نظر اکثریت سوال سوم: ب. ت. ب. اینکه در دعوای جلب ثالث تبعی جالب ثالث خواسته مستقلی طرح نمی کند و مجلوب ثالث از نظر شکلی خوانده دعوا قرار می‌گیرد بنابراین نمی تواند مبادرت به طرح دعوای تقابل نماید و چون مجلوب ثالث عنوان ثالث را در دادرسی دارد نمی تواند به عنوان وارد ثالث اقامه دعوا کند.