جنبه عمومی ایراد ضرب و جرح عمدی منتج به صدمه بدون استفاده از سلاح

خیر؛ عموم ماده 401 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 از باب تعزیر مرتکب در جنایات با عنایت به قسمت اخیر ماده 447 همان قانون تخصیص خورده است؛ زیرا در ماده مرقوم اقتضاء می‌نماید که برابر ماده 614 قانون مجازات اسلامی (کتاب پنجم - تعزیرات و مجازات‌های بازدارنده) مصوب 1375 و تبصره آن در باب جنایات عمدی عمل می‌شود و سیاق این ماده صرفاً دلالت بر جنایت خاص با شرایط منصوص می‌کند؛ لذا چون جراحات وارده از ناحیه متهم موجب جراحات منصوص در ماده مرقوم نشده است و از طرفی آلت جرح نیز اسلحه یا چاقو و امثال آن نیز نبوده است، عمل انتسابی از جهت جنبه عمومی فاقد صبغه جزایی است. نظر ابرازی بله؛ مجازات اصلی جنایت عمدی بر عضو، در صورت تقاضای مجنی‌علیه و وجود سایر شرایط مقرر در قانون، قصاص است و در صورتی که خطر تجاوز در قصاص عضو یا منافع وجود داشته باشد، مجازات مرتکب رفتار مجرمانه به جای قصاص، دیه و تعزیر است و از سوی دیگر مقنن، فقط تعزیر چنین جنایتی را به مجازات تعزیری مندرج در ماده 614 قانون مجازات اسلامی (کتاب پنجم - تعزیرات و مجازات‌های بازدارنده) مصوب 1375 بدون در نظر گرفتن سایر شرایط ازجمله تطابق با جنایات مذکور در ماده مزبور یا نتایج اجتماعی جنایت، احاله داده است؛ لذا مرتکب علاوه بر دیه صدمات بدنی مجنی‌علیه به تعزیر مقرر در ماده 614 قانون مجازات اسلامی (کتاب پنجم - تعزیرات و مجازات‌های بازدارنده) مصوب 1375 هم محکوم خواهد شد.