دعوای جلب ثالث در دعوای اعتراض ثالث

اولاً؛ دعوای اعتراض شخص ثالث، از طرق فوق‌العاده شکایت از آراء است. به اقتضاء اقتصار به قدر متیقن، طرح و اقامه «مطلق دعاوی» دیگر ممکن نیست. ثانیاً؛ مداخله شخص ثالث حتی در مصداق جلب ثالث تقویتی، مشمول عنوان «دعوا» است؛ زیرا گرچه ادعایی علیه مجلوب ثالث تقویتی مطرح نیست ولی لازمه رسیدگی صحیح دادگاه، درگیر بودن شخص ثالث به عنوان یکی از اصحاب دعواست و البته غیر از طرفین دعوای اصلی، شخص دیگری در اعتراض شخص ثالث، مداخله نخواهد داشت. (ماده 420 قانون آیین دادرسی مدنی) ثالثاً؛ در جلب ثالث تقویتی، دادرسی لزوماً در جهت تقویت موضع خواهان پیش نخواهد رفت و مجلوب ثالث تقویتی نیز حق دارد نفع مستقل خود را دنبال کند که چه‌بسا در تقابل با منافع خواهان جلب باشد و این البته موجب خروج دادگاه از رسیدگی به دعوای اعتراض شخص ثالث و توسعه ی دعوا خواهد شد که ممنوعیت آن در بند اول بیان شد. رابعاً؛ در تقسیم بندی دخالت شخص ثالث در دادرسی؛ دعوای جلب ثالث به طور مطلق و در تمامی صور آن، از مصادیق «دخالت قهری شخص ثالث در جریان دادرسی» و قبل از صدور حکم است و پس از ختم دادرسی و صدور حکم، شخص ثالث بجز به عنوان معترض ثالث، حق مداخله ندارد. به این ترتیب و ب. ت. ب. استدلال بیان شده، دعوای جلب ثالث در تمامی انواع و اقسام آن، قابل طرح در دعوای اعتراض شخص ثالث نیست.