دعوی مطالبه نفقه فرزند از طرف زوجه پس از توافق به نگهداری او بدون دریافت نفقه در محضر دادگاه

توافق مذکور معتبر است و دادگاه می‌تواند بر اساس آن عمل کند. بر اساس ماده 1168 و 1169 (اصلاحی 1382/9/8) قانون مدنی، حضانت هم حق و هم تکلیف ابوین م. ب. و مادر تا هفت سال برای فرزندان اولویت در حضانت دارد و پس از آن حضانت برعهده پدر است. حضانت از جهتی که تکلیف است، قابل اسقاط نیست اما از جهتی که حق است (یعنی تا زمانی‌که برای طرفین الزامی نشده باشد) قابل واگذاری م. ب.. البته آنچه اسقاط می‌شود حق حضانت نیست بلکه اولویت در حضانت است؛ یعنی پدر طفل بعد از هفت سال در فرزندان ذکور و اناث می‌تواند حق اولویت خود را در حضانت اسقاط کرده و به مادر واگذار کند و این توافق هیچ مخالفتی با شرع و قانون ندارد. معمولاً مادر طفل جهت بدست آوردن حضانت و سرپرستی طفل از بسیاری از حقوق خود صرف‌نظر می‌نماید پس عدم پذیرش این توافق اجحاف د. ح. زوجه م. ب.. در فرض سوال اگر زوج تقاضای استرداد فرزند و یا زوجه، تقاضای نفقه فرزند را بکند، دادگاه می‌تواند با استناد به این توافق تقاضای آن‌ها را رد کند، مگر این‌که طرفین با توافق یکدیگر این قرارداد را برهم زنند یا زوجه شرایط حضانت را از دست بدهد و یا از نگهداری و حضانت طفل امتناع کند. در این‌صورت پدر به عنوان تکلیف باید طفل را حضانت نماید.