Ailexa — هوش مصنوعی + قانون home
حوزهٔ جستجوی شما حدوداً در چه زمینه‌ای است:
در جست‌جوی چه هستید؟ بعد از انتخابِ آنچه می‌خواهید، در کادرِ جستجوی بالا موضوع را بنویسید و «بگرد» را بزنید.

انطباق دقیق این متن با متن رسمی هنوز به‌طور ۱۰۰٪ کنترل نشده.

نشست قضایی

سقف تخفیف در تعدد جرایم

#سقف #مجازات #حبس_تعزیری #کیفر #جرم #اقلیت #تعدد_جرم #اکثریت #حبس #قوانین #ضرورت #صورتجلسه #مرتکب #تخفیف_مجازات #ماده_۱۸_اصلاحی #ناظر #مستند #مقرره #اثبات #مخاطب #طلاق #تردید #تفسیر #تخفیف #جرایم #استنباط #صورت #بزه #قضایی #استان #پیشینه #بی‌اثر #تعارض #ماه #دلالت #تقیید

خلاصه

در پرونده تعدد جرم، اگر دادگاه با اعمال تخفیف، مجازات را از درجه چهار به درجه شش کاهش دهد، آیا ملزم به رعایت حداکثر مجازات است؟ هیات عالی معتقد است قاضی در تعیین مجازاتِ کاهش‌یافته مختار است و نیازی به رعایت بند پ ماده ۱۲ قانون کاهش مجازات حبس تعزیری ندارد.

اصلِ حقوقی: در صورت اعمال تخفیف و کاهش درجه مجازات در تعدد جرایم، قاضی در تعیین مجازات بین حداقل و حداکثر درجه جدید مختار است و ملزم به رعایت سقف حداکثری نیست.

مستند: بند ب ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی، بند پ ماده ۱۲ قانون کاهش مجازات حبس تعزیری، بند خ ماده ۱۲ قانون کاهش مجازات حبس تعزیری

کلیدواژه‌ها: تعدد جرم، تخفیف مجازات، قانون کاهش مجازات حبس تعزیری، اختیار قاضی، مجازات تعزیری

این متن با کمکِ هوش مصنوعی و گاه با کنترلِ کارشناس، به زبانِ ساده تهیه شده؛ برای پروندهٔ خودتان با وکیل مشورت کنید. گاه عبارت‌ها در هر پرونده معنای خاصِ خود را دارند و ممکن است خطا داشته باشد.

مقدمه
سقف تخفیف در تعدد جرایم خ. م.: در نشست قضایی که در تاریخ 1400/06/03 در استان یزد برگزار شد، موضوع بررسی سقف تخفیف در تعدد جرایم مورد بحث قرار گرفت. سوال اصلی این بود که آیا قاضی در تعیین مجازات درجه شش (پس از اعمال دو درجه تخفیف) می‌تواند بین حداقل و حداکثر مجازات این درجه اختیار داشته باشد یا خیر. نظر هیات عالی و اکثریت بر این است که قاضی در محدوده‌ای که مجازات کاهش یافته است، مختار به تعیین کیفر است و نیازی به رعایت بند پ ماده 12 قانون کاهش مجازات حبس تعزیری (مصوب 1392 و اصلاحی 1399) ندارد. استدلال‌ها شامل اطلاق بند خ ماده 12، پیشینه مقررات تعدد و فلسفه قانون کاهش مجازات حبس تعزیری است که به قاضی اختیار بیشتری در تعیین مجازات می‌دهد. در مقابل، نظر اقلیت بر این است که قاضی باید به رعایت بندهای ب و پ ماده 12 ادامه دهد و عدم رعایت این مقررات موجب بی‌اثر شدن قوانین مربوط به تعدد جرم خواهد شد. استدلال‌های اقلیت به اصول استنباط حقوقی و ضرورت رعایت نظر قانونگذار در مواردی که به ظاهر در تعارض هستند، اشاره دارد. صورتجلسه نشست قضایی تاریخ برگزاری: 1400/06/03 برگزار شده توسط: استان یزد/ شهر یزد
موضوع
سقف تخفیف در تعدد جرایم
پرسش
در پرونده‌ای متهم، مرتکب چهار جرم مختلف گردیده که مطابق با بند (ب) ماده 134 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 و اصلاحی 1399 (قانون کاهش) دادگاه می‌بایست مجازات هریک را حداکثر آن جرم - با اختیار اضافه نمودن یک‌چهارم به آن- تعیین نماید. چنانچه دادگاه در مقام تخفیف مجازات با دو درجه تخفیف، مجازات جرم درجه چهار را به درجه شش کاهش دهد، آیا دادگاه در تعیین مجازات درجه 6 (با اعمال تخفیف) همچنان می‌بایست حداکثر مجازات درجه 6 را تعیین نماید یا در تعیین مجازات بین حداقل و حداکثر مجازات درجه 6 (شش ماه و یک روز تا دوسال) مختار می‌باشد؟ نظر هیات عالی در فرض تعدد با اعمال مقررات تخفیف قاضی مخیر است که در محدوده درجه‌ای که کاهش یافته است تعیین کیفر نماید و لزومی به رعایت بند پ ماده 12 قانون کاهش مجازات حبس تعزیری از حیث تعیین کیفر به حداکثر و بیش از حداکثر مجازات مقرر قانونی نیست.
نظر اکثریت
در فرض تعدد با اعمال مقررات تخفیف قاضی مخیر است که در محدوده درجه‌ای که کاهش یافته است، تعیین کیفر نماید و لزومی به رعایت بند پ ماده 12 قانون کاهش مجازات حبس تعزیری از حیث تعیین کیفر به حداکثر و بیش از حداکثر مجازات مقرر قانونی نیست. استدلال‌های مطرح شده جهت این نظر بدین شرح است: 1) اطلاق بند خ ماده 12 قانون کاهش مجازات حبس تعزیری دلالت بر این دارد که قاضی در صورت تخفیف مخیر است در محدود درجه تخفیف داده شده تعیین مجازات نماید و ممنوعیتی از این حیث استنباط نمی‌گردد. 2) پیشینه مقررات تعدد و حذف محدودیت سابق در فرض تعدد که قاضی را مکلف می‌نمود در فرض تعدد جرم در صورت اعمال تخفیف از میانگین حداقل و حداکثر مجازات قانونی بزه تنزل ننماید نیز به نحو ضمنی مبین عدول قانون‌گذار از نظر سابق خود و بسط ید قاضی وفق مقررات کنونی در تعیین کیفر در بازه درجه تخفیف یافته دارد. 3) فلسفه قانون کاهش مجازات حبس تعزیری که مبین نظر قانون‌گذار در کاهش مجازات حبس و سهولت بیشتر در این مسیر دارد نیز موید ادعاست. 4) در اعمال مجازات در مورد تعدد جرایم مشابه چنین ضابطه‌ای حاکم نیست و شایسته نیست در اعمال مجازات در جرایم مختلف اینگونه عمل شود. 5) در اصطلاح حقوقی وقتی گفته می‌شود یک یا دو یا سه درجه تخفیف، این به ذهن متبادر است که قاضی می‌تواند بین حداقل و حداکثر مجازات مقرر در آن درجه را حکم بدهد و این معنا در عرف محاوراتی که عرف حقوقی از ان نشات می‌گیرد نیز وجود دارد. 6) معنی عبارت «به میزان» گویای این است که حداقل تا حداکثر آن درجه را در برگیرد و حتی در صورت امکان اعمال دو درجه تخفیف این بدین معناست که حداقل درجه پآیین‌تر را تا حداکثر درجه‌ای بالاتر قابل تخفیف است و با انتخاب درجه حداقل و حداکثر آن درجه تعین می‌یابد والا در هیچ زمانی امکان صدور حداقل مجازات مندرج در درجه را در مقام اعمال تخفیف نمی‌توان صادر کرد مثلا یک درجه تخفیف به جرم درجه 5 داده شود امکان صدور حبس شش ماه و یک روز وجود ندارد. 7) توجه به تشدید بر اساس تعدد یک مرتبه در همان ابتدا لحاظ گردیده است والا وفق تبصره ماده 18 اصلاحی مجازات اسلامی (2 قانون کاهش) می‌بایست حداقل مجازات رعایت می‌شد و مجدداً پس از اعمال درجه تخفیف مقررات تشدید بر مبنای تعدد لحاظ نمی‌گردد. 8) مجازات قانونی مندرج در هر درجه در ماده 19 قانون مجازات تصریح گردیده و قانونگذار در ارجاع به آن در اعمال تخفیف حکیمانه و آگاهانه عمل نموده است.
نظر اقلیت
در فرض تعدد با اعمال مقررات تخفیف، قاضی همچنان مکلف به رعایت بندهای ب و پ ماده 12 قانون کاهش مجازات حبس تعزیری است. در قوام این نظر استدلال‌های زیر مطرح گردید: 1) عدم رعایت مقررات تعدد بزه با اعمال مقررات تخفیف سبب مهمل و بی‌اثر شدن مقررات تعدد جرم خواهد شد که این امر با نظر قانون‌گذار مبنی بر تشدید بزه در فرض تعدد مغایرت دارد. 2) وفق اصول استنباط حقوقی، جمع نظر قانون‌گذار در فرضی که به ظاهر در تعارض هستند، اولویت دارد. (الجمع مهما امکن اولی من الطرح) لذا با پذیرش نظری که مقررات تعدد را در فرض تخفیف همچنان لازم‌الرعایه می‌داند نظر قانون‌گذار مجرا گردیده است. 3) اطلاق بند خ ماده 12 قانون کاهش صرفا ناظر به اختیار قاضی در کاهش میزان درجه م. ب. و به عبارتی مواد 37 و 38 قانون مجازات اسلامی در مقام بیان بسط ید قاضی در اعمال میزان درجه و نوع تخفیف است و لیکن تعیین مجازات در محدوده حداقل و حداکثر امری مجزا و بی‌ارتباط با مستند گفته شده است. 4) ب. ت. ب. اینکه از اهم دلایل معتقدین به نظر اول اطلاق مقرره گفته شده در بند پیش گفته است لازم به ذکر است حسب نظر اصولیین به منظور اثبات شمول مطلق بر همه افراد آن، مقدمات حکمت باید فراهم باشد. مقدمات حکمت به بیان اصولیین عبارتند از اینکه: 1) متکلم در مقام بیان تمام مراد خود باشد. 2) قدر متیقن در مقام مخاطب وجود نداشته باشد. 3) طلاق و تقیید ممکن باشد. 4) قرینه‌ای دلالت بر تقیید در کلام نباشد. 5) عدم انصراف که در فرض سوال به جهات پیش گفته به نظر با تردید همراه است. درنتیجه تمسک به اطلاق بند خ از نظر علم تفسیر و اصول استنباط صحیح و خالی از اشکال نخواهد بود.

موادِ قانونیِ مستند در این صفحه 1

موارد مرتبط 72

آرای مرتبط 40

نظریات مشورتی 29

مواد مرتبط 3

فقط پیوندهایی که متنشان در بانک است، با شاهد از خودِ متن — نه شباهتِ آماری. عنوانِ بدونِ متن ساخته نمی‌شود.

نظرها و یادداشت‌ها

نظرها پس از بررسی نمایش داده می‌شوند.

Designed & Developed by Hamed Rostami, Eng. & Attorney — © All Rights Reserved حامد رستمی، مهندس و وکیل دادگستری حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم اینستاگرام تلگرام لینکدین