شکایت از تصرف عدوانی در زمین کشاورزی

اقای (الف) علیه آقای (ب) شکایتی مبنی بر تصرف عدوانی (با این توضیح که مشتکی‌عنه اقدام به تصرف هفت هکتار زمین کشاورزی نموده و حال مانع از برداشت محصول گندم می‌گردد)، مطرح نموده و به لحاظ اینکه فصل برداشت گندم می‌باشد، درخواست صدور دستور موقت مبنی بر برداشت گندم با حضور مامورین نموده تا مشتکی‌عنه برای وی ایجاد مزاحمت نکند. دادرس شعبه کیفری (پرونده در بخش م. ب.) اقدام به صدور دستور موقت نموده. بعد از صدور دستور موقت و قبل از اجرای آن، مشتکی‌عنه به شعبه مراجعه می‌نماید و ضمن تقدیم لایحه اعتراض توضیح می‌دهد: بنده ده ساله این هفت هکتار زمین کشاورزی را از آقای (ج) اجاره نمودم و طبق عرف محل به مدت نه سال کشت و کار داشتم تا اینکه در سال آخر اجاره، موجر به وی مراجعه و عنوان داشت قصد فروش هفت هکتار را دارم. پیشنهاد فروش به خود مستأجر می‌دهد و ایشان نیز از مالک اصلی هفت هکتار را خریداری می‌نماید و بعد از معامله آقای (ج) اقدام به اجاره همان زمین به آقای (الف) نمود و آقای (الف) هم اقدام به بذر پاشی در زمین مورد اجاره می‌نماید. سپس کاشف به عمل می‌آید که هم آقای (الف) و هم آقای (ب) بر زمین متنازع‌فیه بذرپاشی نمودند. منتهای مراتب آنچه مسلم است تمام مقدمات اعم از شخم زدن و دیسک توسط آقای (ب) انجام شده است و نسبت به اینکه کدام یک ابتدا بذر پاشیدند، اختلاف است. حال سوال این است که آیا بعد از اینکه برای مقام قضائی مسجل شده که توسط هر دو طرفین بذر بر زمین پاشیده شده و در دستور موقت هم با این تصور که بذر برای شاکی است و طبق قاعده فقهی «الزرع للزارع و لو کان غاصباً» دستور داده شده است که با نظارت مرجع انتظامی، شاکی گندم را برداشت نماید. آیا دادرس می‌تواند از دستور موقت عدول نماید یا باید دستور موقت اجرا گردد؟ نظر هیئت عالی دستور توقف عملیات متجاوز که مربوط به جلوگیری از ادامه عملیات متصرف عدوانی م. ب. قابل صدور است که البته این دستور توقف متفاوت با دستور موقت مذکور در قانون آیین دادرسی مدنی است. نظر به ینکه این تصمیم به لحاظ ماهیتی نبودن قابل عدول م. ب. دستور دهنده چنانچه متوجه شود که دستور توقف عملیات وفق قانون نبوده می‌تواند از آن عبور کند.