ضمانت اجرای حکم ملاقات فرزند

ماده 40 قانون حمایت خانواده مربوط به حالتی است که حکم حضانت صادر شده و در رای پیرامون اینکه چه کسی مسئول حضانت است تعیین تکلیف شده است و در عین حال طرف دیگر از اجرای رای دادگاه جلوگیری می کند؛ بحث ملاقات طفل از ماده 40 قانون، خروج موضوعی دارد و قانونگذار با علم و اطلاع این موضوع را در ماده 40 بیان نکرده است؛ در ماده 54 قانون حمایت خانواده، قانون برای ممانعت از ملاقات، ضمانت اجرای کیفری پیش بینی کرده و با این وصف فردی که از ملاقات ممانعت می کند را نمی توان به استناد ماده 40 بازداشت نمود؛ در مورد تعالیم فکری نیز باید گفت اثبات این قضیه بسیار دشوار است و بر فرض ثبوت نیز خود طفل راضی به ملاقات با پدر یا مادر خود نمی‌باشد و طبیعی است که وقتی طفل خردسال با یکی از والدین زندگی می کند، رغبت وی به طرف دیگر کمتر می‌شود و چنانچه به هر دلیلی طفل نخواهد با پدر و مادر خود ملاقات بنماید، نمی توان این امر را منتسب به طرف دیگر دانست و او را مشمول ماده 54 و مستوجب مقررات کیفری بدانیم؛ از ماده 23 آیین نامه قانون حمایت خانواده نیز این طور استنباط می‌گردد که ممکن است اجرای حکم ملاقات به سلامت روانی کودک آسیب بزند که در اینجا هم می توان اجرای حکم دادگاه را به تاخیر انداخت و در اینگونه موارد نمی توانیم جرم انگاری بکنیم؛ در این گروه در مورد کلمه هر کس اختلاف نظر وجود دارد؛ عده ای اعتقاد دارند هر کس در ماده 54 به صورت مطلق بیان شده و شامل تمام افراد، اعم از افرادی که در پرونده حضانت و ملاقات بوده اند و یا اقوام طفل می‌شود؛ اما تعدادی از همکاران اعتقاد دارند که منظور از کلمه هر کس طرفین دعوا و به عبارتی مسئول حضانت یا ملاقات است و اصولاً قانونگذار از کلمه هرکس استفاده می کند؛ مانند کلمه هرکس که در ماده 53 قانون آمده، ولی این موضوع صرفاً مربوط به طرفین دعوا است و چنانچه به عنوان مثال، اقوام طفل از اجرای رای خودداری نمایند، مشمول مقررات کیفری ماده 54 نخواهند بود.