نشست قضایی
طرح دعوای فسخ معامله در دادگاه
خلاصه
در خصوص دعوای فسخ معامله به دلیل عدم پرداخت چک‌ها، پرسش شد که آیا دادگاه می‌تواند حکم به فسخ صادر کند. هیئت عالی اعلام کرد که فسخ ناشی از اراده طرفین است و دادگاه تنها می‌تواند «تأیید فسخ» را بررسی کند، بنابراین دعوای «فسخ» قابل استماع نیست.
اصلِ حقوقی: دادگاه صلاحیت صدور حکم به فسخ قرارداد را ندارد و تنها می‌تواند اقدام ذینفع در فسخ را تأیید یا رد کند؛ لذا خواسته باید «تأیید فسخ» باشد.
کلیدواژه‌ها: فسخ معامله، تأیید فسخ، مبایعه‌نامه، دادگاه، دعوای حقوقی
این متن با کمکِ هوش مصنوعی و گاه با کنترلِ کارشناس، به زبانِ ساده تهیه شده؛ برای پروندهٔ خودتان با وکیل مشورت کنید. گاه عبارت‌ها در هر پرونده معنای خاصِ خود را دارند و ممکن است خطا داشته باشد.
مقدمه
طرح دعوای فسخ معامله در دادگاه
خ. م.:
در نشست قضایی برگزار شده در تاریخ 1390/07/04 در استان مازندران، موضوع دعوای فسخ معامله مورد بررسی قرار گرفت. پرسش اصلی این بود که آیا دادگاه می‌تواند به استناد بند 6 مبایعه‌نامه، که در آن تصریح شده است که در صورت عدم تبدیل چک‌ها به پول، معامله فسخ می‌شود، حکم به فسخ این معامله صادر کند. نظر هیات عالی بر این نکته تاکید دارد که اعمال حقوقی باید توسط اشخاص ذینفع انجام شود و دادگاه تنها می‌تواند با بررسی شرایط و مفاد قرارداد، اقدام ذینفع به فسخ را تایید یا رد کند. بنابراین، طرح دعوای تایید فسخ قرارداد قابل استماع است، در حالی که دعوای فسخ قابل پذیرش نیست. نظر اتفاقی نیز بر این نکته تاکید دارد که دادگاه نمی‌تواند به‌طور مستقیم حکم به فسخ معامله صادر کند، زیرا فسخ ناشی از اراده طرفین است و دادگاه تنها در صورتی می‌تواند اقدام به تایید یا رد فسخ کند که خواهان به‌طور صریح درخواست تنفیذ یا تایید فسخ را مطرح کرده باشد.
صورتجلسه نشست قضایی
تاریخ برگزاری: 1390/07/04
برگزار شده توسط: استان مازندران/ شهر جویبارموضوع
طرح دعوای فسخ معامله در دادگاهپرسش
خواسته خواهان فسخ بیع است. به دلیل این‌که بر اساس بند 6 مبایعه‌نامه اگر هر یک از چک‌ها در سر‌رسید تبدیل به پول نشود معامله فسخ خواهد شد آیا دادگاه می‌تواند حکم به فسخ این معامله بدهد؟
نظر هیئت عالی
نشست قضایی (5) مدنی: اعمال حقوقی توسط اشخاص ذینفع صورت می‌پذیرد و جهت اثبات اعمال حق و یا تأیید اقدام می‌توانند به دادگاه رجوع کنند. لذا فسخ معامله در اختیار دادگاه یا قاضی محکمه نیست؛ بلکه مرجع قضایی با بررسی شرایط و مفاد قرارداد تأیید یا رد خواهد کرد که اقدام ذینفع به فسخ، مجاز بوده یا خیر. النهایه طرح دعوای تأیید فسخ قرارداد قابلیت استماع دارد نه دعوای فسخ. بنا به مراتب اتفاق‌نظر نشست قضایی جویبار تأیید می‌شود.
نظر اتفاقی
دادگاه نمی‌تواند حکم به فسخ معامله صادر کند؛ چرا که فسخ، ناشی از اراده متعاملین است و دادگاه نمی‌تواند در اراده طرفین مداخله‌ای داشته باشد و صرفاً در صورتی که خواهان، اقدام به فسخ معامله کرده و تنفیذ یا تأیید فسخ را درخواست کرده باشد، دادگاه می‌تواند در مقام تأیید یا رد فسخ اظهار‌نظر کرده و مبنی بر تأیید فسخ یا عدم تأیید آن رأی صادر کند.موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.