قابلیت اعتراض آراء صادره از سوی محاکم در راستای اعمال ماده 510 قانون آیین دادرسی کیفری

ب. ت. ب. مفاد ماده 427 قانون آیین دادرسی کیفری، به نظر می‌رسد که قانونگذار اصل را بر قابلیت تجدیدنظر آراء صادره از سوی محاکم نخستین گذارده است و در خصوص قسمت اول سوال، که دادگاه پس از نقض کلیه آراء سابق مبادرت به صدور رای جدید نموده است نیز رای صادره در خصوص قابلیت یا عدم قابلیت تجدیدنظر یا فرجام از مقررات و قواعد عمومی تبعیت می کند و حسب مورد قابل تجدید نظرخواهی یا فرجام م. ب. و پذیرش این نظر نیز دارای آثاری است؛ به عنوان مثال چنانچه م. ع. حق تجدید نظرخواهی خویش را نسبت به رأیی که در مقام ادغام احکام صادر گردیده است، اسقاط نماید می‌تواند تقاضای اعمال ماده 442 قانون آیین دادرسی کیفری نماید. در خصوص قسمت دوم سوال نیز همان طور که در تبصره ماده 510 قانون مرقوم آمده است: «دادگاه در وقت فوق العاده، بدون حضور طرفین به موضوع رسیدگی و بدون ورود در شرایط و ماهیت محکومیت ب. ر. م. تعدد جرم، حکم واحد صادر می کند.» لذا دادگاه به ماهیت ورود نمی کند و جلسه ای نیز با حضور اصحاب دعوی تشکیل نمی گردد که بتوان قرار تأمینی در خصوص متهم صادر نمود؛ مضافاً چنانچه مثلاً قرار بازداشت موقت در خصوص وی صادر گردد قابلیت اعتراض خواهد داشت و دوباره پروسه دادرسی در خصوص متهم به طور کامل اجرا می‌گردد که این امر منافی نظر قانونگذار است؛ بنابراین با عنایت به مطالب ذکر شده نیازی به صدور قرار تأمین جدید نیست؛ چرا که محکومیت های متعدد متهم به قوت خود پابرجاست و دادگاه حق تبرئه وی را در خصوص هیچیک از محکومیت های سابق ندارد و وی محکومیت غیر قطعی را تحمل می‌نماید و فقط دادگاه صالح ب. ر. م. تعدد که اصولاً مستلزم تشدید مجازات است مبادرت به صدور رای می‌نماید.