قرائن و امارات قوی

قانونگذار محترم در ماده 1321 قانون مدنی اماره را تعریف کرده است و مبنای اماره، ظن م. ب. و به عبارتی اثبات خلاف آن ممکن م. ب.. قانونگذار محترم در بعضی از مواد قانونی به مانند ماده 44 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 از قید قرائن و امارات قوی استفاده کرده است در حالی که در هیچ کجا قانونگذار محترم ضابطه و ملاکی برای تشخیص و یا درجه بندی این امارات و قرائن قرار نداده است که بخواهیم بگوییم اگر این ملاک و شرایط وجود داشت این اماره قوی است یا بالعکس اگر وجود نداشت این اماره ضعیف است و اگر بخواهیم بدون داشتن ملاک و صراحت قانونی، ملاک را عرف قرار دهیم و در ماده 44 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 تشخیص این ملاک را به ضابطین قضایی بدهیم عمل کردن به آن سلیقه‌ای می‌شود که خلاف هدف قانونگذاری م. ب. و باعث اقدام‌هایی کاملاً متفاوت می‌شود چرا که یک ضابطه از نظر شخص می‌گوید به نظر من از دید عرف این اماره یا قرینه قوی است و یک ضابطه دیگر بالعکس می‌گوید و عمل می‌کند آیا می‌توان به عملکرد هر دو نفر آنها ایرادی گرفت؟ خیر نمی‌شود چرا؟ چون ضابطه و ملاک مشخصی نداریم که عملکرد آنها را با آن به سنجیم و تصمیم بگیریم. در نهایت به نظر هیچگونه ملاک تشخیصی برای تشخیص اماره ضعیف از قوی وجود ندارد و نمی‌توان به عرف مراجعه کرد چون باعث عملکردهای کاملاً متفاوت و سلیقه‌ای می‌شود.