ماهیت حقوقی نحله از لحاظ رعایت احوال شخصیه

آیا در تعیین نحله در طلاق باید به احوال شخصیه اقلیت‌های مذهبی مراجعه و بر اساس فقه آنان اقدام کرد یا نحله از قواعد آمره است و رعایت احوال شخصیه در آن ضروری نیست؟ نظر هیات عالی به‌ موجب اصول 12 و 13 قانون اساسی و ماده واحده راجع به قانون اجازه رعایت احوال شخصیه ایرانیان غیرشیعه، مصوب 1312 نسبت به احوال شخصیه و حقوق ارثیه و وصیت ایرانیان غیرشیعه که مذهب آنان به رسمیت شناخته شده محاکم باید قواعد و عادات مسلمه متداوله در مذهب آنان را جز در مواردی‌ که مقررات قانون راجع به انتظامات عمومی باشد رعایت کنند. ب. ت. ب. مراتب فوق، محاکم باید قواعد و عادات مسلمه متداول در اقلیت‌های مذهبی را رعایت کنند، مگر این‌که این‌گونه مقررات مربوط به نظم عمومی یا قواعد آمره باشد. حال بحث این است که تعیین نحله در حین طلاق آیا جزو قواعد آمره است و عدم اجرای آن مخالف با نظم عمومی است؟ قانونگذار در بند (ب) تبصره 6 ماده واحده قانون اصلاح مقررات مربوط به طلاق به تعیین نحله برای زوجه اشاره کرده است. مطابق روایات متعدد و معتبر پرداخت عطیه به زن‌های مطلقه حتی آن‌ها که بعد از دخول طلاق داده شده‌اند تحت عنوان نحله لازم است، لکن صاحب وسائل الشیعه پرداخت عطیه به مطلق زنان را مستحب می‌داند. به ‌نظر اعضای گروه اولاً نحله جزو احوال شخصیه است زیرا از آثار مربوط به طلاق است که در فقه اسلامی آمده است و ثانیاً از جمله قواعد آمره نیست و عدم اجرای آن مخالف نظم عمومی هم نیست و لذا محکمه باید قواعد و عادات مسلمه متداوله در اقلیت‌های مذهبی را رعایت کند.