لایحۀ دفاعیه به دیوان عدالت اداری از سوی طرف شکایت

نمونه لایحۀ دفاعیه به دیوان عدالت اداری (از سوی طرف شکایت) ریاست محترم شعبه ی ... دیوان عدالت اداری با سلام، احتراماً، در خصوص دادخواست تقدیمی آقای ابوالفضل ... از کارکنان رسمی این دانشکده با موضوع «اجرای مفاده ماده ی 13 قانون حمایت از آزادگان مصوب 13/9/1368 مبنی بر احتساب مرخصی دوران اسارت» به طرفیت دانشکده ی ... که طی پرونده ی کلاسه ی ... در آن شعبه ی محترم مطرح رسیدگی است، به استحضار عالی می رساند که: 1-سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور در پاسخ استعلام شماره ی ... مورخ 28/10/1382 این دانشکده در خصوص امکان ذخیره ی مرخصی دو نفر از کارکنان رسمی دانشکده که جزء آزادگان گرامی بوده و بعد از دوران اسارت و آزادگی به استخدام رسمی این دانشکده در آمده اند که یکی از آنان، همین شاکی محترم پرونده می باشد، طی نامه ی شماره 211084/1 ش مورخ 4/12/1382 (که تصویر هر دو نامه به پیوست تقدیم می گردد)، و با توجه به مادتین 8 و 13 قانون یاد شده چنین اعلام نظر کرده است که: «... چنان چه افراد فوق قبل از دوران اسارت در استخدام دانشکده بوده باشند، ذخیره ی مرخصی قابل احتساب است و در غیر این صورت، احتساب آن محمل قانونی ندارد.» بنابراین، همان طوری که، شاکی محترم نیز در بندهای 1 و 2 دادخواست تقدیمی خود اذعان داشته اند که، ایشان بعد از دوران اسارت و در سال 1369 از طریق سازمان امور اداری و استخدامی کشور به استخدام رسمی این دانشکده در آمده اند، لذا، طبیعی است که، برای دوران اسارت که مربوط به قبل از استخدام بوده، هیچ گونه مرخصی استحقاقی، ذخیره نشده باشد. و ماده ی 13 موصوف صرفاً احتساب دوران اسارت به ازاری هر یک سال اسارت دو سال به عنوان سابقه ی خدمت رسمی و مرتبط را (آنهم به عنوان یک امتیاز) مد نظر داشته که به این برادر گرامی هم تعلق گرفته است. به بیان بهتر، عبارت « ... از هر لحاظ مورد محاسبه قرار خواهد گرفت ...» در ماده ی 13 یاد شده که در بند 3 دادخواست مشارالیه نیز آمده، علی رغم اطلاق آن صرفاً، در برگیرنده ی سابقه ی خدمت رسمی جهت بازنشستگی و به تبع آن تعلق گروه و پایه و از این قبیل موارد به عنوان امتیاز بوده و با توجه به مفاد ماده ی 8 قانون مورد بحث، از موضوع احتساب ذخیره ی مرخصی استحقاقی خروج و انصراف مصداقی دارد. 2- هیأت عمومی دیوان عدالت اداری طی رأی وحدت رویه ی شماره ی هـ 82/916 مورخ 23/2/1383 که به استناد قسمت دوم ماده ی 20 اصلاحی قانون دیوان عدالت اداری برای شعب دیوان و سایر مراجع مربوط در موارد مشابه لازم الاتباع می باشد، (منتشره در روزنامه ی رسمی شماره ی 17258 مورخ 11/3/1383) آنهم با شکایت ستاد رسیدگی به امور آزادگان و در مقام رفع تعارض از آرای صادره از شعب اول و دوم آن دیوان، چنین اعلام نظر کرده است: «با عنایت به وجوه افتراق و تمایز مشمولین مادتین 8 و 13 قانون حمایت از آزادگان مصوب 13/9/1368، تبصره ی ذیل ماده ی 8 قانون فوق الذکر در باب ضرورت ذخیره ی کلیه ی مرخصی های استحقاقی سالیانه ی آزادگان به نسبت مدت اسارت، اختصاص به اشخاصی دارد که قبل از اسارت به استخدام دولت درآمده اند و جواز احتساب مدت اسارت در مورد کلیه ی مشمولین ماده 13 آن قانون از جهات مختلف افزایش سنوات خدمت و ارتقاء گروه و بازنشستگی ملازمه ای با اعمال تبصره ی ذیل ماده ی 8 قانون فوق الذکر در مورد افرادی که پس از اسارت به استخدام دولت در می آیند، ندارد...». کما این که، متعاقب صدور این رأی و انتشار آن در روزنامه ی رسمی یکی دیگر از کارکنان رسمی و آزاده ی این دانشکده به نام آقای ... که ایشان نیز دادخواستی را همانند دادخواست شاکی محترم به دیوان عدالت اداری تقدیم کرده بود، طی لایحه ی تقدیمی اقدام به استرداد دادخواست نموده و نهایتاً به صدور رأی مبنی بر قرار ابطال دادخواست طی دادنامه ی شماره ی 570 مورخ 19/3/1383 (از پرونده ی کلاسه ی 12/83/338) از همان شعبه گردید. 3- علی هذا، نظر به مراتب یاد شده و با توجه به وجوه افتراق و تمایز بین مشمولین مادتین 8 و 13 قانون حمایت از آزادگان و به ویژه با عنایت به رأی وحدت رویه ی هیأت عمومی دیوان عدالت اداری که به تنهایی مؤید عدم وجاهت موضوع شکایت و خواسته های شاکی محترم می باشد و ضمن احترام به تمامی آزادگان عزیز و از جمله نامبرده که دورانی از زندگی با شرافت خود آنهم در سنین جوانی را در زندان های رژیم بعثی عراق سپری کردند، استدعای رسیدگی و امعان نظر و مآلاً صدور رأی شایسته مبنی بر رد دادخواست مشارالیه را دارد. با تشکر و تجدید احترام نور محمد صبری مسئول دفتر حقوقی دانشکده