استصحاب عدمی

کاربرد استصحاب در قوانین مدنی ایران (مقاله علمی وزارت علوم): استصحاب عدمی عبارت است از اینکه عدم چیزی در سابق محرز و مسلم بوده و وجود آن در زمان بعد، مورد تردید قرار گیرد که در این صورت آن را معدوم فرض می کنند (محمدی، مبانی استنباط حقوق اسلامی، 323).

ترمینولوژی حقوق، ص 80: هرگاه مستصحب (رک. مستصحب) امر عدمی باشد استصحاب را استصحاب عدمی نامند ما ننداستصحاب عدم اشتغال ذمه در ماده ۳۵۶ دادرسی مدنی. مستصحب در استصحاب عدمی ممکن است پدیده حقوقی باشد (ما نند «برانت دُمه» در مثال بالا) وممکن است پدیده غیرحقوقی باشد مانند عدم حیات در ماده ۸۷۶ ق- م زیرا دراین مورد استصحاب عدم حیات حمل جاری است.