امضا
جستجوی «امضا» در متنِ قوانین، آرا و نظریات
معنی و توضیح
مدنی / آیین دادرسی: علامت، نام یا دست‌خطی است که شخص بر روی سند درج می‌کند تا اراده خود را در پذیرش منتجات آن سند ابراز نماید. امضا نشانگر اهلیت، رضایت و تعهد امضاکننده به مفاد سند است. مثال: امضای قرارداد اجاره توسط موجر و مستأجر.
در روابطِ واژه‌های دیگر
دادخواست (اجزا) · سند عادی (مفاهیم نزدیک) · انکار (موضوع) · حق امضا (هم‌خانواده) · چک سفیدامضا (هم‌خانواده) · کارشناسی خط (موضوع) · کارشناسی خط (هم‌خانواده) · امضای الکترونیکی (هم‌خانواده) · امضای الکترونیکی مطمئن (هم‌خانواده) · تعهد به فعل ثالث (موضوع) · وصیت‌نامهٔ خودنوشت (مفاهیم نزدیک) · وصیت‌نامهٔ سری (مفاهیم نزدیک) · تنفیذ (هم‌معنی نزدیک)
نام‌های دیگر
امضاء · مهر و امضا · دست‌خط
مفاهیمِ مرتبط
سند · اعتبار سند · اثر انگشت · اسناد رسمی · اسناد عادی
ترکیب‌های ثبت‌شده
واژهٔ تنها گاهی چند معنا دارد؛ ترکیب است که معنای حقوقی را قطعی می‌کند.
معنای لغوی و دانشنامه‌ای
فرهنگ عمید
۱. علامت یا اسمی که پای نامه یا سند بگذارند، دستینه. ۲. (اسم مصدر ) نام خود را در ذیل حکم، نامه، یا سند نوشتن. ۳. (اسم مصدر ) [قدیمی] اجرا کردن، تمام کردن و پایان دادن کاری یا امری.
دانشنامهٔ آزاد فارسی
نوشتن نام و نام خانوادگی، یا به کاربردن علایم یا ترسیم شکل خاص در ذیل اسناد، به عنوان نشانۀ هویت شخص و تأیید و اقرار او نسبت به صحت و انتساب نوشته ها و مفاد ورقه یا سند به او و قبول آن. اشخاص بی سواد به جای نگارش نام یا رسم علامت، از مهر استفاده می کنند و این به منزلۀ امضای ایشان است. گاه امضا همراه با مهر شخص حقیقی یا شرکت های تجاری یا مؤسسات غیرتجاری است. ورقه یا سندی که به امضای شخص رسیده باشد، بر ضرر او سندیت دارد (مادۀ ۱۳۰۱ قانون مدنی) مگر این که معلوم شود امضا یا سند مربوط منتسب به او نیست که می تواند آن را انکار کند. امضا به معنای اجازه و تنفیذ و قبول معامله یا عمل حقوقی غیرنافذ نیز به کار می رود. «امضاء معامله بعد از رفع اکراه، موجب نفوذ معامله است» (مادۀ ۲۰۹ قانون مدنی).
منبع: دیکشنری آبادیس
آلِکسا — حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم